ระดับจักรพรรดิอย่างข้า ทำไมต้องมานั่งปั้นลูกศิษย์ตามคำสั่งระบบด้วยฟะ

กู๋ฉางเกอผู้ไร้เทียมทานตั้งแต่เริ่มต้น ได้ข้ามมิติมายังโลกแฟนตาซีพร้อมกับผูกติดเข้ากับระบบลงชื่อเข้าใช้ เขาลงชื่อเข้าใช้ในทุกๆ วันเพื่อรับรางวัลเป็นตบะบารมีและสมบัติล้ำค่าอันหาที่เปรียบมิได้มากมาย
ในขณะที่ผู้อื่นยังคงดิ้นรนเพื่อทะลวงผ่านคอขวด ตัวเขากลับยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดแห่งมหาธรรม กลายเป็นจักรพรรดิผู้เร้นกายซึ่งแม้แต่ตนเองก็ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าความแข็งแกร่งนั้นสิ้นสุดลงที่ตรงไหน
เดิมทีเขาเพียงต้องการเอนกายพักผ่อนและใช้ชีวิตวัยเกษียณอย่างสงบสุข ณ ยอดเขาจื่อจู แต่ทว่าระบบกลับมอบหมายภารกิจกะทันหัน นั่นคือการรับลูกศิษย์
กู๋ฉางเกอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับศิษย์มาปรนนิบัติสองสามคน:
ศิษย์คนโตถือกำเนิดมาพร้อมกับกายเทพสงคราม เขาจึงมอบ "คัมภีร์ยุทธ์เทพสงคราม" ให้ไปหนึ่งฉบับ ผลลัพธ์คือศิษย์ผู้นี้ออกไปรบพุ่งไปทั่วเก้าชั้นฟ้าสิบแดนดิน จนกลายเป็นเทพสงครามไร้พ่ายผู้สยบไปทั้งจักรวาล
ศิษย์คนที่สอง ครอบครองกายกระบี่โกลาหล สามารถทำลายทุกสรรพกฎได้ด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว เพลงกระบี่ของเขาเหนือล้ำทั้งในอดีตและปัจจุบัน เขามักจะชี้ปลายกระบี่ขึ้นสู่สรวงสวรรค์พร้อมกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ของข้าเคยบอกไว้ กระบี่ยังอยู่คนยังอยู่ แต่หากกระบี่พินาศ... อาจารย์ก็จะมอบเล่มใหม่ให้ข้าเอง"
ศิษย์คนที่สาม จักรพรรดินีผู้กลับชาติมาเกิด นางได้หวนคืนสู่บัลลังก์อีกครั้ง พร้อมด้วยรูปโฉมและสง่าราศีที่ข่มขวัญมวลมนุษย์ให้ยอมสยบ
แม้กระทั่งสำนักชิงเสวียนของเขาเอง ก็กลายเป็นสำนักอันดับหนึ่งของทวีปไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมองไปยังกลุ่มลูกศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ล้นเหลือเหล่านี้ กู๋ฉางเกอได้แต่กำ "ปราณม่วงหงเหมิง" ที่เพิ่งลงชื่อเข้าใช้ได้มาไว้ในมือ แล้วจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด:
— ไหนล่ะชีวิตเกษียณที่สัญญากันไว้? ไฉนตัวข้าถึงได้กลายเป็นสุดยอดปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งที่สุดไปเสียได้!
=========================
หากสนใจอยากอ่านนิยายเรื่องอื่นที่เราแปล คลิ๊ก!เลย
=========================