เหล่าผู้เล่นมายคราฟรุกรานต่างโลก

[มายคราฟ] + [ม็อดมายคราฟ] + [การรุกรานของทวยเทพ] + [เกมเสมือนจริง] + [ภัยพิบัติลำดับที่สี่] + [เกมในชีวิตจริง]
สวี่เทียนได้รับระบบที่มอบโลกซึ่งเต็มไปด้วยทรัพยากรไร้ขีดจำกัดและประตูมิติให้แก่เขา ทำให้เขาสามารถรุกรานโลกใบอื่นได้
แต่การบุกรุกเพียงคนเดียวนั้นเชื่องช้าเกินไป เขาจึงตัดสินใจทำการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
นั่นคือการเปลี่ยนโลกใบนั้นให้กลายเป็นเกมเสมือนจริง เพื่อให้ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนได้สวมหมวกเชื่อมต่อระบบ
เข้าควบคุมตัวละครและเข้าร่วมสงครามการรุกรานอันสมจริงไปพร้อมกับเขา
พวกเขาก้าวผ่านประตูมิติไปด้วยกัน ณ ที่ซึ่งทุกสิ่งล้วนเป็นของจริง
เพื่อให้สามารถก้าวหน้าในเกมได้ดียิ่งขึ้น เหล่าผู้เล่นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเรียนรู้อย่างต่อเนื่องในชีวิตจริง
ผู้เล่น: "คุณปู่ครับ ช่วยสอนผมยิงปืนหน่อย"
คุณปู่: "ในที่สุดหลานก็คิดได้เสียที ว่าทำไมถึงต้องตั้งใจเรียน"
ผู้เล่น: "ผมโดนสัตว์ประหลาดในเกมเยาะเย้ยมาครับ มันบอกว่าผมเป็นขยะและไม่คู่ควรกับปืนดีๆ ผมเลยจะมาเรียนวิชายิงปืนเพื่อไปแก้แค้นมัน"
คุณปู่: "..."
สวี่เทียน: "ทางเกมกำลังเปิดรับสมัครบุคลากร เราต้องการครูอาจารย์ ขอเป็นคนที่เรียนจบชั้นประถมศึกษาก็พอ เพราะพวกชาวเมืองในเกมอ่านหนังสือไม่ออก"
ผู้เล่น: "ผมเรียนจบเอกการรถไฟมา ขอเข้าร่วมด้วยได้ไหมครับ"
สวี่เทียน: "ได้เลย กำลังจะวางรางรถไฟพอดี จังหวะเหมาะเจาะมาก"
หลายปีต่อมา เหล่าผู้เล่นได้เดินทางออกจากดาวเคราะห์ของตนและเริ่มทำสงครามอวกาศ
ผู้เล่น: "เกมนี้สมจริงเกินไปแล้ว ดูไม่เหมือนเกมเลยสักนิด"
สวี่เทียน: "นี่แหละคือเกม"
ผู้เล่น: "ดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนั้นกำลังถูกมนุษย์ต่างดาวล้อมเอาไว้ ฉันจะไปช่วยพวกนายเอง"
ทันใดนั้นก็มีรายงานข่าวประกาศแทรกขึ้นมา ตามข่าวล่าสุด อารยธรรมต่างดาวได้ปรากฏขึ้นบนน่านฟ้าเหนือโลก และอารยธรรมต่างดาวนี้ก็ถูกกองเรือที่อยู่เบื้องหลังทำลายจนพ่ายแพ้ไป
ผู้เล่นทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่ากองเรือที่จอดตระหง่านอยู่ด้านนอกนั้น มีหน้าตาเหมือนกับกองเรือในเกมของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน
สวี่เทียน: "อย่าตื่นตระหนกไปเลย นี่มันก็แค่เกม"
ฉันเดินทางมาถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้ว แต่นายยังจะบอกฉันว่ามันเป็นแค่เกมอยู่อีกเหรอ