เหล็กดารา ณ ดาวเวิง พลังกัดกร่อนนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย

สิ่งมีชีวิตอนินทรีย์นั้นมีความแม่นยำโดยธรรมชาติ ในขณะที่สิ่งมีชีวิตอินทรีย์นั้นลึกลับและน่าพิศวง
เมื่อข้ามผ่านเส้นทางรถไฟท่องจักรวาล ลู่เฉินกลับพบว่าจุดเริ่มต้นของเขานั้นไม่ค่อยราบรื่นนัก
ณ ศาลาอันรกร้างว่างเปล่า เด็กสาวที่นั่งอยู่บนชิงช้าแย้มยิ้มขณะมองดูลู่เฉินร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า
ก่อนที่วัฏจักรแห่งการเวียนว่ายตายเกิดจะทันได้เริ่มต้นขึ้น พลังของสาวกแห่งการกัดกร่อนก็คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบงัน
มันกัดกร่อนเครื่องจักร กัดกร่อนสิ่งมีชีวิต กัดกร่อนดวงดาว และแม้กระทั่งกัดกร่อนดาราจักร
เมื่อแก่นแท้ของออมฟาลอสปรากฏขึ้นเป็นสายรหัสในดวงตาของลู่เฉิน สถานะระหว่างนักโทษและหุ่นเชิดก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างแนบเนียน
"ผมเคยได้ยินเรื่องราวแสนโรแมนติกมาอีกเรื่องหนึ่ง ทว่าเรื่องนั้นไม่ได้จบลงอย่างมีความสุขนัก"
"อืม ตอนจบของเรื่องราวนั้นจะต้องยิ่งใหญ่และตระการตา เหมือนกับเรื่องราวของพวกเราแน่เลย ใช่ไหมล่ะ"
เด็กสาวเรือนผมสีชมพูแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน ขณะนั่งอยู่บนชิงช้าตัวเดิมอีกครั้ง
"ไม่หรอก เรื่องราวของพวกเราควรจะโรแมนติกและสมบูรณ์แบบยิ่งกว่านั้นต่างหาก"
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างชิงช้าลุกขึ้นยืน แล้วผลักชิงช้าแกว่งไปมาอย่างแผ่วเบา
แม้แต่เทพดาราแห่งปัญญาอันยากจะเอื้อมถึง โดยแก่นแท้แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งเท่านั้น
และในเมื่อมันเป็นคอมพิวเตอร์ มันย่อมตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเขา
แม้แต่แฮร์เชอร์ผู้นำพาความพินาศและหายนะมาสู่มนุษยชาติ ก็ยังสามารถกลายเป็นผู้กอบกู้โลกได้เช่นกัน