จอมป่วนแดนมังกร จากทารกสู่มหันตภัยแห่งจักรวาล

ข้าผู้เป็นเพียงทารกมนุษย์ ถูกศัตรูล้างผลาญเผ่าพันธุ์และถูกโยนทิ้งลงในกระแสความปั่นป่วนแห่งห้วงมิติ ทว่าข้ากลับถูกจักรพรรดิมังกรมารแห่งห้วงดาราเก็บมาเลี้ยงดูอย่างไม่คาดฝัน จนกลายเป็นองค์ชายผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของเผ่าพันธุ์มังกรในรอบหลายพันล้านปี ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณทักษะการรนหาที่ตายอันยอดเยี่ยมของข้า!
เหตุการณ์ที่หนึ่ง: การพบหน้ากันครั้งแรกระหว่างข้ากับท่านพ่อบุญธรรมผู้เป็นจักรพรรดิมังกร เขาป้อนหยดเลือดบริสุทธิ์ระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ให้ข้า ข้าไม่อาจทนรับพลังนั้นได้จนร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดในทันที ผลลัพธ์คือร่างกายของข้าถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ด้วยกฎเกณฑ์แห่งการทำลายล้างอย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมปลุกกายามังกรมารระดับต้นให้ตื่นขึ้น ท่านพ่อบุญธรรมถึงกับตกตะลึงและเอ่ยว่า "สวรรค์ ลูกมนุษย์ผู้นี้... พวกเราได้พบเจอขุมทรัพย์เข้าแล้ว!"
เหตุการณ์ที่สอง: ท่านพ่อบุญธรรมเกรงว่าข้าจะหนาวเหน็บ จึงคว้าเอาดวงดาวมาให้ความอบอุ่น ข้าที่แทบจะถูกย่างสดจึงอ้าปากสูดกลืนพลังงานแห่งดวงดาวเข้าไปเต็มปอด ผลลัพธ์คือการใช้ดวงดาวแทนขวดนม ทำให้ค่าประสบการณ์ทางร่างกายของข้าเพิ่มขึ้นสิบเปอร์เซ็นต์ ท่านพ่อบุญธรรมดีใจจนเนื้อเต้นพลางกล่าวว่า "น่าสนใจ น่าสนใจยิ่งนัก!"
เหตุการณ์ที่สาม: องค์ราชินีมังกรแดเนอริส ทาร์แกเรียน ผู้เย่อหยิ่ง รังเกียจว่าข้าสกปรกโสมมและต้องการจะชำระล้างข้าทิ้ง ข้าจึงคว้าเขามังกรคริสตัลของนางมากัดเข้าให้จนทิ้งรอยฟันเอาไว้ ผลลัพธ์คือการปลดล็อกความเข้ากันได้กับกฎเกณฑ์แห่งชีวิตและกาลเวลา ซีพียูในหัวของแดเนอริสถึงกับทำงานหนักจนลัดวงจร ส่วนท่านพ่อบุญธรรมก็หัวเราะลั่นและโอ้อวดว่า "เห็นนั่นไหม! รอยกัดของลูกชายข้าถอดแบบข้ามาเปี๊ยบเลย! ร้ายกาจจริงๆ!"
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ข้าก็ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีท่ามกลางมวลหมู่มังกร วันนี้แทะโลหะศักดิ์สิทธิ์เพื่อลับฟัน พรุ่งนี้รื้อตำหนักของยอดฝีมือระดับศักดิ์สิทธิ์มาทำเป็นตัวต่อของเล่น เมื่อเหล่าพี่ชายพี่สาวมังกรต่างฟ้องร้องด้วยน้ำตาให้ท่านพ่อท่านแม่จัดการข้า พวกเขากลับเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า "เขายังเป็นแค่เด็ก พวกเจ้าก็หย่อนปรนให้เขาหน่อยเถิด"
จนกระทั่งอายุครบสิบแปดปี ข้าได้หวนคืนสู่โลกมนุษย์พร้อมกับกองทัพมังกรนับล้านตัวเพื่อล้างแค้นให้กับการสังหารหมู่เผ่าพันธุ์ของข้า ปล่อยให้เหล่าศัตรูได้แต่ยืนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก!