ชีวิตเรียบง่ายของนักดนตรีตาบอดกับจอมมารน้อย

[เน้นชีวิตประจำวัน] [หวานละมุน] [ระบบ] [นางเอกคนเดียว! นางเอกคนเดียว! นางเอกคนเดียว!]
ยี่สิบปีหลังจากที่กู้กุยทะลุมิติมา เขายังคงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ตาบอดสนิท
เมื่อไม่อาจฝึกฝนบำเพ็ญเพียรเพื่อเป็นเซียนได้ เขาจึงผงาดขึ้นเป็นยอดคนแห่งโรงน้ำชาในเมืองหลวงด้วยความช่วยเหลือจาก **【ระบบนักดนตรีที่แข็งแกร่งที่สุด】**
**【ติง~ เสียงดนตรีของโฮสต์ทำให้เสี่ยวเอ้อเกิดความผันผวนทางอารมณ์ คะแนน +1】**
**【ติง~ เสียงดนตรีของโฮสต์ทำให้เจ้าเมืองเกิดความผันผวนทางอารมณ์ คะแนน +2】**
จวบจนกระทั่งคืนหิมะตกคืนหนึ่ง กู้กุยได้พบกับเด็กสาวที่สูญเสียความทรงจำและมีเลือดอาบไปทั้งตัว ด้วยความบังเอิญเขาจึงรับนางมาเลี้ยงดูและตั้งชื่อให้นางว่า อวิ๋นโยวโยว
ทุกๆ วันเด็กสาวมักจะเกาะชายเสื้อของเขาและออดอ้อนเสมอ—
"กู้กุย ดวงตาของท่านเจ็บหรือไม่ ให้ข้าเป่าให้นะ~"
วันหนึ่ง เขาบรรเลงดนตรีผิดจังหวะต่อหน้านาง
จู่ๆ นางก็ขบกัดเข้าที่ติ่งหูของเขาเบาๆ "กู้กุย ท่านกำลังบรรเลง **《บทเพลงรักสระหยก》** อยู่นะรู้ไหม?"
สามปีต่อมา ยอดนักดาบอันดับหนึ่งแห่งสำนักเซียนคุกเข่าอยู่หน้าลานเรือน กระอักเลือดออกมาคำโต "จอมมาร... ห้วงลึกหมื่นมาร... แท้จริงแล้วซ่อนอยู่ที่นี่เอง!"
กู้กุยสัมผัสได้ถึงท่อนแขนที่สวมกอดเอวของเขาไว้แน่น และได้ยินเสียงฮัมเพลงออดอ้อนของเด็กสาวจากด้านหลัง จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ "นางน่ะหรือ?"
อวิ๋นโยวโยวรีบเถียงทันควัน "กู้กุย อย่าไปฟังเขานะ ข้า... ข้าไม่ใช่จอมมารอะไรนั่นเสียหน่อย!"
ในเวลาต่อมา หกภพภูมิต่างเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่:
#ได้ยินมาว่าสมบัติล้ำค่าที่สุดของห้วงมาร ถูกนำมาหลอมเป็นพู่ห้อยประดับเสียแล้ว#
#ประกาศจับจากสำนักเซียน: ช่วยเหลือนักดนตรีที่ถูกจอมมารลักพาตัวไป! ข้า: ขอบคุณที่เชิญนะ แต่ตอนนี้ข้ากำลังสอนภรรยาบรรเลง **《บทเพลงร่วมหอ》** อยู่น่ะ#
ถ้าพบเห็นข้อผิดพลาดหรือแปลผิดโปรดคอมเม้น/แจ้งให้ทราบจะรีบแก้ได้ทันทีเลยน่ะครับ (^_^)
รวมผลงานแปลอื่นๆ
หากชอบผลงานการแปลอย่าลืมให้คะแนนด้วยนะครับ ขอบพระคุณมากๆๆๆๆครับ
*หากอ่านตอนถัดไปแล้วข้ามตอนให้ทำการเลือกตอนที่ต้องการที่หน้านิยายได้เลยครับ*