เห็นผานกู่สร้างโลกมาก็เหนื่อยแล้ว เทพศิลาอย่างผมขอแอบอู้หน่อยละกัน

เมื่อจงหลีลืมตาตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตนเองได้กลายเป็นมังกรตนแรกแห่งยุคบรรพกาลไปเสียแล้ว
เขาเฝ้ามองผานกู่เบิกฟ้าแยกดินอย่างสงบ เก็บ 'ของที่ระลึก' ที่เหล่าเทพมารสามพันตนทำตกไว้หน้าตาเฉย และจากนั้น... ก็อู้งานต่อไป
[ชีวิตประจำวันในยุคบรรพกาล]
หนี่วาปั้นหุ่นดินเหนียว? เขาก็คอยส่งน้ำให้
ฝูซีดีดฉิน? เขาก็ปรบมือเชียร์
ทงเทียนรำกระบี่? เขากำลังนั่งชงชา
มหันตภัยมรรคมารหรือ? เขาอุ้มลูกกิเลนขนฟูสองสามตัวยัดใส่กาน้ำชาแห่งเต๋าเพื่อเอาไว้ประดับตกแต่ง
สงครามระหว่างเผ่าอูและเผ่าเยา? เขาขโมยอีกาทองคำมาทำเป็นโคมไฟให้แสงสว่าง แถมยังลักพาตัวจู่ซือมาช่วยทำไร่ทำนา
หงอวิ๋นร่วงหล่น? เขาเก็บเศษเสี้ยววิญญาณมาปลูกเลี้ยงเป็นไม้กระถาง
[ภาคทวีปเทย์วัต]
วันหนึ่ง จงหลีหอบเอาของฝากจากยุคบรรพกาลกลับมายังเทย์วัต และพบว่า...
เวนติที่กำลังเมามายร้องเพลงอยู่ในนัทลันว่า "เซเลสเทียกำลังจะถล่มแล้ว!"
นิววิลเล็ตต์เอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "พลังของมังกรโบราณสามารถนำมาชงชาได้หรือไม่?"
นาฮิดะชูมือขึ้น "เออร์มินซูลบอกว่าคุณคือสูตรโกงล่ะ!"
จงหลี "...ซ่อมฟองสบู่โลกให้เสร็จก่อน แล้วค่อยว่ากันเถอะ"
[ภาครถไฟสตาร์เรล]
ห้าผู้กล้าเหนือเมฆาเหล่านี้คือพนักงานชั้นเลิศ พวกเขาทำกำไรได้มหาศาลเลยทีเดียว!
เจ้านกยูงน้อยบนดาวเรือนจำช่างน่าเอ็นดูเสียจริง สอนเขาสร้างดวงดาวเลยก็แล้วกัน!
จงหลี ทงเทียน และคณะทัวร์รถไฟอวกาศ ร่วมกันใช้เวทมนตร์แห่งยุคบรรพกาลมาช่วยอุดรอยรั่วในกาน้ำชาแห่งเต๋า
จงหลี: เกษียณหรือ? ไม่ล่ะ นี่มันการรับจ้างทำงานข้ามเซิร์ฟเวอร์ชัดๆ
คำเตือน: เพื่อให้ตี้จวินได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เนื้อหาในยุคบรรพกาลบางส่วนจึงถูกปรับเปลี่ยนและดัดแปลงไปค่อนข้างมาก โปรดทำความเข้าใจก่อนเริ่มอ่าน