กฎสยองขวัญ ใครๆ ก็หาว่าผมมีหลายบุคลิก

ก้าวเข้าสู่ปีที่สองของการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับสิ่งลี้ลับ สถานการณ์เริ่มทวีความตึงเครียดมากยิ่งขึ้น...
ปี้อี้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนที่กระโดดตึกตาย และถูกคัดเลือกให้เป็นผู้เข้าแข่งขันทันทีที่ลืมตาตื่น
ทว่าสมองของเขากลับได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทำให้เขามักจะมีปัญหาอยู่เสมอ เขาสูญเสียความทรงจำและเกิดอาการคุ้มคลั่งอยู่ทุกวี่วัน แต่ในวินาทีถัดมาก็สามารถกลับมาทำตัวว่าง่ายได้อย่างน่าประหลาด
ทุกๆ วันที่ปี้อี้ตื่นขึ้นมา เขาจะต้องตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า:
"ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? และฉันต้องทำอะไร?"
ทุกคนต่างคิดว่าเขาป่วย แต่นั่นก็ไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้พวกเขาหลงรักเขาจนหมดหัวใจได้เลย
……
[ติ๊ง! ปลุกพรสวรรค์ระดับ C: ความไม่รู้ไม่ถือเป็นบาป]
พรสวรรค์ที่แสนจะไร้ประโยชน์กลับถูกปี้อี้พลิกแพลงให้กลายเป็นพรสวรรค์ระดับสุดยอด
เขากล่าวว่า:
"ฉันความจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดังนั้นคำว่า 'อดทน' จึงไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของฉัน มีแค้นอะไรฉันก็จะชำระเดี๋ยวนั้นเลย"
เจ้าเด็กเปรตมารบกวนเวลานอนของเขา เขาก็จับเด็กนั่นปิดปากซะ
พ่อแม่ของเด็กตามมาคิดบัญชีกับเขา
เขาก็เกิดอาการคุ้มคลั่งขึ้นมาเดี๋ยวนั้น พร้อมกับตะโกนลั่นว่า
"อ๊าก! น่ากลัวจังเลย!"
แล้วพุ่งเข้าไปตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่สองทีซ้อน
สิ่งลี้ลับวิ่งไล่ตามเขา
เขาคุ้มคลั่งอีกครั้งและพูดขึ้นว่า
"แกรังแกกันเกินไปแล้ว"
พร้อมกับจับเด็กเปรตโยนใส่อีกฝ่าย
คุณยายเกิดอาการคุ้มคลั่งขึ้นมาบ้าง
เขาเอ่ยถามอย่างว่าง่ายว่า:
"คุณยายครับ หัวของคุณยายแข็งจังเลย ถอดออกมาให้ผมเล่นหน่อยได้ไหมครับ?"
จากนั้นเขาก็คว้าหมับเข้าที่หัวของคุณยายอู๋ แล้วออกแรงกระชากจนหลุดติดมือมา
ผู้ชม: พ่อคุณเอ๊ย ปากพูดซะเพราะพริ้ง แต่การกระทำนี่มันชั่วร้ายสุดขั้วไปเลย
……
ในตอนแรก เพื่อนร่วมทีมพูดว่า:
"เขาถึงกับเข้าไปปะทะกับสิ่งลี้ลับตรงๆ เลยงั้นเหรอ หมอนี่รนหาที่ตายหรือไง?"
ต่อมา เพื่อนร่วมทีมก็ถามขึ้นว่า:
"พวกสิ่งลี้ลับกล้าเข้าไปปะทะกับเขาตรงๆ ได้ยังไง? พวกมันอยากตายหรือไงกัน?"