ให้ไปเป็นไรเดอร์ส่งอาหาร ไหงกลายเป็นปรมาจารย์ครอบจักรวาลไปได้ล่ะเนี่ย

ผม... หลินฉี บัณฑิตจบใหม่ที่พ่วงตำแหน่งคนตกงาน พ่อแม่ก็ด่วนจากไปหมด เพื่อหาเงินเลี้ยงน้องสาว ผมเลยต้องผันตัวมาเป็นไรเดอร์ส่งอาหาร
จนกระทั่งวันนั้น ผมดันตื่นขึ้นมาพร้อมกับ [ระบบไรเดอร์ขั้นเทพ] ที่ขยันโยนแต่ออเดอร์แปลกประหลาดหลุดโลกมาให้ แต่ขอแค่ส่งสำเร็จ ผมก็จะได้สกิลระดับแม็กซ์มาครอง
ทีหลังตอนที่มีคนมาสัมภาษณ์ผมว่า 'การจะเป็นไรเดอร์ที่ดีต้องมีคุณสมบัติพื้นฐานอะไรบ้าง?' ผมลูบคาง ทำหน้าขรึม แล้วตอบเขาไปอย่างจริงจังว่า...
ข้อแรก เพื่อไม่ให้ส่งอาหารเลท วิ่งให้เร็วกว่าแชมป์โลกนั่นน่ะคือเรื่องพื้นฐานสุดๆ
ข้อสอง ถ้าไม่อยากให้น้ำซุปหกสักหยด สกิลขี่รถก็ต้องนิ่งพอ ตัวคนดริฟต์เข้าโค้ง แต่มื้อเที่ยงของลูกค้าต้องตั้งตระหง่านมั่นคงดั่งขุนเขา
ข้อสาม เพื่อให้สื่อสารกับลูกค้า—หรือแม้แต่สัตว์—ได้อย่างราบรื่น ผมเลยต้องพูดได้หลายภาษายิ่งกว่าล่ามสหประชาชาติ ใช่ ล่ามสหประชาชาติอาจจะฟังภาษาสุนัขไม่ออก แต่ผมฟังออกไง!
และข้อสุดท้าย ถ้าอยากได้รีวิวห้าดาว การรับมือกับสารพัดเหตุฉุกเฉินให้เป็นก็ถือเป็นทักษะที่ขาดไม่ได้ ตั้งแต่ปรับสายเปียโนให้ลูกค้า ยันเด็ดหญ้าข้างทางมาถอนพิษฉุกเฉินให้ลูกค้าที่อาหารเป็นพิษ... ไรเดอร์น่ะต้องทำเป็นทุกอย่างนั่นแหละ
เพราะงั้น ผมก็แค่อยากจะตั้งหน้าตั้งตาส่งอาหารเงียบๆ แท้ๆ... แต่ทำไมคนทั้งโลกถึงเอาแต่คิดว่าผมเป็นยอดฝีมือที่เร้นกายมาซะได้เนี่ย?!