ฮงไกอิมแพกต์ กอบกู้โลกด้วยเกมมือถือ

ในฐานะผู้เล่นรอบสองที่เดินทางย้อนเวลากลับมา 'สวีฉยง' ได้ชิงลงมือสังหาร 'เถี่ยมู่' (สุสานเหล็ก) ก่อนเวลาอันควร
แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้น กลับพบว่าการล่มสลายของสุสานเหล็กนั้นไม่อาจปกป้องออมฟาลอส (Onpharos) เอาไว้ได้
คทาถูกทำลายไปนานแล้ว ทว่าทายาทสีทองกลับถือกำเนิดขึ้นใหม่ และ 'ซีเหลียน' ก็กำลังจะต้องก้าวเข้าสู่วังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง
โชคดีที่ [ระบบพัฒนาเกม] ตื่นขึ้น!
ค่าความนิยมของเกมสามารถนำมาแลกเปลี่ยนเป็นพลังความสามารถต่างๆ ได้
สวี่ฉยงจึงตัดสินใจสร้างเกม Honkai: Star Rail ขึ้นมา แล้วเผยแพร่เรื่องราวของออมฟาลอสให้โลกได้รู้ผ่านเกมซะเลย!
วันนั้น ทั่วทั้งโลกต่างสั่นสะเทือน
เพียงแค่โน้ตดนตรีตัวแรกดังขึ้น ทุกคนก็ถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้
"เกมเทิร์นเบสมีเพลงธีมด้วยเหรอวะ? ทำไมจังหวะมันเดือดขนาดนี้!"
และเมื่อรุ่งสางมาเยือน ทุกคนต่างร้องไห้น้ำตาอาบหน้า
"คุณจะได้อาบไล้ในแสงสีทองอันอบอุ่นและเจิดจรัส... เป็นครั้งสุดท้าย"
ก่อนเนื้อเรื่องจะเริ่ม:
"เกมเทิร์นเบสยุคนี้มีแต่พังกับพัง เกมแฟนเมดก็เละเทะ นี่กะจะมาทำเกมเกาะกระแสความดังของรถไฟล่ะสิ?"
หลังเนื้อเรื่องเปิดเผยออกมา:
"ราตรีสวัสดิ์นะ อาย่า... ราตรีสวัสดิ์นะทุกคน"
"ขอให้เราได้พบกันใหม่ ณ ปลายทางของสายลมตะวันตก"
"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ!"
หลังจากนั้น เมื่อเรื่องราวในบทออมฟาลอสดำเนินต่อไป จู่ๆ ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วจักรวาลว่า ขบวนรถไฟอัสตรัล (Astral Express) ได้พุ่งชนบดขยี้สุสานเหล็กไปแล้วจริงๆ!
เหล่าผู้เล่นถึงกับช็อกตาตั้ง!
"เอาจริงดิ?"
"นี่มันเกมแฟนเมดไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลายเป็นเกมทำนายอนาคตไปได้วะเนี่ย?!"
......
และในตอนท้ายของเรื่องราว เมื่อเด็กสาวในชุดสีชมพูกำลังจะก้าวเข้าสู่วังวนแห่งการเวียนว่ายตายเกิดอันไร้ที่สิ้นสุด...
ณ จุดสิ้นสุดของเหตุและผล สวี่ฉยงได้เอ่ยขึ้นว่า:
"คนเราต้องทำบาปหนาแค่ไหนกัน... ถึงจะสามารถดึงเธอกลับมาจากขุมนรก เพื่อให้พบกับรุ่งอรุณได้อีกครั้ง?"
"คนเราต้องเดินทางไกลแสนไกลเพียงใด... ถึงจะค้นพบตัวตนที่แท้จริง ณ ปลายทางของกาลเวลา?"
"คำจารึกบนป้ายหลุมศพนั้นสั้นนัก... ทว่าชีวิตนี้กลับยาวนานเหลือเกิน"
"ซีเหลียน... ฉันมารับเธอกลับบ้านแล้วนะ"