ข้ามเวลาสู่ต้าฉิน เต๋าเป็นจิต กฎหมายเป็นแก่น ขงจื๊อหุ้มเปลือก

ระดับสูงคือลัทธิเต๋า “ไร้การกระทำ ทว่าหามีสิ่งใดไม่สำเร็จ”
ระดับกลางคือลัทธิขงจื๊อ ‘หากไร้ซึ่งสัจจะ ราษฎรย่อมไม่อาจดำรงอยู่ได้’
ระดับล่างคือหลักนิติธรรม ‘ไม่แบ่งแยกญาติสนิทมิตรสหาย ตัดสินความตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียว’
นี่คือการใช้เต๋าเป็นจิตใจ ใช้ขงจื๊อเป็นหนังหุ้ม และใช้นิติธรรมเป็นโครงกระดูกอย่างแท้จริง!
อิ๋งเว่ยข้ามมิติย้อนเวลากลับมายังยุคก่อนราชวงศ์ฉิน กลายเป็นโอรสของพระเจ้าจวงเซียง เป็นพระอนุชาของอิ๋งเจิ้ง ซ้ำยังโชคร้ายได้รับบรรดาศักดิ์เป็นฉางอันจวินแห่งเมืองฉางอันอีกด้วย
อิ๋งเว่ยตระหนักดีว่าแคว้นฉินเข้มแข็งขึ้นได้ด้วยกฎหมาย และก็ล่มสลายลงเพราะกฎหมายเช่นกัน ทว่าในช่วงปลายยุคจั้นกั๋วนี้ เขาทำได้เพียงเริ่มต้นจาก ‘หลักกฎหมาย’ ‘อำนาจ’ และ ‘กลวิธี’ ตามหลักนิติธรรมเท่านั้น
ทว่าก่อนจะถึงจุดนั้น เขาจำต้องเผชิญหน้ากับการลอบสังหารของจิงหนีเสียก่อน
บาง...ทีการทำให้นางคลอดบุตรให้ตนอาจเป็นหนทางแก้ไขปัญหาที่ไม่เลว...?