ฆ่าปลามาสิบปี ถึงได้รู้ว่าข้าคือ มหาเทพแห่งโลกหล้า

หลี่เหยียน ข้ามมิติมายังราชวงศ์โบราณ พร้อมกับ “แผงสังหาร” ติดตัว
เขากลายเป็นเพียง นักฆ่าปลา คนหนึ่ง
แต่ตราบใดที่เขายังฆ่าปลาที่มีชีวิตในแต่ละวัน
ระดับพลังและเคล็ดวิชาดาบของเขาก็จะพัฒนาขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง
ฆ่าปลาสิบตัว — เคล็ดวิชาดาบตัดสายน้ำเข้าสู่ขั้นเริ่มต้น
ฆ่าปลาร้อยตัว — กายายุทธ์บรรลุขั้นพื้นฐาน
เดิมทีเขาคิดว่าเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบ ฆ่าปลาไปวันๆ
อาศัยพลังโกงอัปแต้มอย่างมั่นคง
สักวันย่อมสามารถฝึกตนจนเป็นมหาอำนาจผู้เป็นอมตะได้
แต่ความจริงกลับโหดร้ายกว่าที่คิด
ราชวงศ์แห่งนี้เต็มไปด้วย ปีศาจอสูรอาละวาด
ขุนนางและทหารใช้อำนาจกดขี่ประชาชน
แม้จะเป็นแค่คนฆ่าปลา ก็ยังต้องส่งเครื่องบรรณาการทุกเดือน
ไม่เช่นนั้นก็อาจถูกจับไปเป็นอาหารของอสูร
ภายใต้สถานการณ์คับขันเช่นนี้
หลี่เหยียนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด
ทำได้เพียงพึ่งพาแผงฆ่าสังหาร สะสมพลังอย่างเงียบงัน
เพื่อให้มีโอกาสปกป้องตนเองในยุคสมัยโกลาหลนี้
“ข้าเป็นแค่คนฆ่าปลา จะรู้เคล็ดวิชาดาบบ้างก็ดูสมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ?”
“เมื่อเจ้าตั้งใจฆ่าคนชิงทรัพย์ เชานนั้นการที่ถูกข้าฆ่าตาย ก็ควรเตรียมใจไว้แล้ว”
“สังหารอสูรหนึ่งตน เทียบเท่าฆ่าปลานับหมื่นตัว? ถ้าอย่างนั้น การฝึกด้วยการล่าอสูรก็มีประสิทธิภาพยิ่งกว่า”
“อะไร ปลาปีศาจก็ยังนับเป็นปลางั้นหรือ? ปลาปีศาจแห่งแม่น้ำอาละวาด แล้วเหตุใดทางการถึงมาขอให้ข้าลงมือ? ข้าเป็นแค่คนฆ่าปลาธรรมดา ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าปราบอสูรอะไรเลย!”
กาลเวลาผ่านไป เรื่องราวในอดีตเลือนหาย
หลายปีต่อมา
หลี่เหยียนวางมีดฆ่าปลาลง หันกลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมา
จึงตระหนักว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด
เขาได้ ทุบทำลายทั้งราชวงศ์จนราบคาบ
และกลายเป็น เทพยุทธแท้จริงเพียงหนึ่งเดียวแห่งโลกมนุษย์