ฉันสร้างสถาบันควบคุมสิ่งผิดปกติ

ปีกอันบริสุทธิ์ผุดผ่องถูกย้อมชโลมด้วยโลหิตสดของแม่มดสาว, เหล่าปีศาจผู้โลภโมโทสันกำลังล่อลวงดวงวิญญาณที่ไม่พิกกล้าให้ลุ่มหลงอยู่ท่ามกลางบาร์เหล้าและฟลอร์เต้นรำ
ณ ร่องลึกก้นสมุทรที่มืดมิดที่สุด อารยธรรมที่สาบสูญอย่างแอตแลนติสยังคงตั้งตระหง่าน, สมาคมลับที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายศตวรรษก่อนกำลังพยายามคืนชีพให้แก่ราชาแห่งเวทมนตร์โบราณ, ขณะที่ด้านมืดของดวงจันทร์นั้นกลับเป็นที่ตั้งของกองทัพหน้าแห่งสงครามที่เดินทางมาจากทะเลดวงดาวอันไกลโพ้น
ในช่วงเวลาที่จักรวาลกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความพินาศ "สถาบันควบคุมสิ่งผิดปกติ" อันลึกลับและยากจะคาดเดา ก็ได้ค่อยๆ เผยตัวตนออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ และในตอนนั้นเองที่พวกเขาทั้งหลายเพิ่งจะได้ตระหนักว่า...
สถาบันแห่งนี้ได้ใช้การ "ลบความจำ" เพื่อปกปิดร่องรอยของตนเอง และเฝ้ามองดูโลกใบนี้อย่างลับๆ มาโดยตลอด
ส่วนเผ่าพันธุ์และอารยธรรมใดก็ตามที่เริ่มระแคะระคายถึงการมีอยู่ของสถาบัน และพยายามที่จะลุกขึ้นต่อต้าน พวกเขาเหล่านั้นจะถูกจัดการด้วยกระบวนการ "ทำให้ไร้พิษสง"อย่างลับๆ และถูกลบเลือนไปจากโลกสามัญชนอย่างสิ้นเชิงก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย เหลือทิ้งไว้เพียงคำเตือนที่ไม่ว่าใครก็ไม่เข้าใจซึ่งถูกส่งต่อกันในเงามืดว่า:
"เราควบคุม เราใช้ประโยชน์ และเราทำลาย" — หม่าเอิน, ผู้อำนวยการสถาบันควบคุมสิ่งผิดปกติ