ขอส่งของเงียบๆ ไม่ได้รึไง ทำไมต้องตื๊อให้ไปเข้าสังกัดด้วย

โจทย์จากลูกค้า: ต้องการโดรนที่บินได้นานและบรรทุกของได้หนัก ถ้าสามารถหย่อนพัสดุลงบนหัวลูกค้าได้โดยตรงเลยจะดีมาก
เฉินเฉินจึงงัดเอาโดรนที่มีระยะทำการไกลถึง 2,000 กิโลเมตร และบรรทุกหนักได้ถึง 2.8 ตันออกมา พร้อมตั้งชื่อให้มันว่า "แมงป่องหางคู่"
ณ วันส่งมอบงาน
ลูกค้ามองนายทหารที่ยืนถือถังสีอยู่ข้างเครื่องบินด้วยความงุนงง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "นี่มันเครื่องบินส่งพัสดุของผมนี่ครับ"
"อ๋อ ใช่ เราก็จะเอาไปใช้ 'ส่งของ' เหมือนกันนั่นแหละ รับเงินไปซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากเครื่องบินของฉัน!"
เมื่อเห็นลูกค้าร้องห่มร้องไห้ เฉินเฉินก็ทนดูไม่ได้ จึงตัดสินใจจะสร้างเครื่องใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้เพื่อชดเชยเจ้าแมงป่องหางคู่ตัวนั้น
ลูกค้าคิดตามแล้วก็เห็นด้วย "พวกเขาคงไม่ยึดไปหมดทุกอันหรอกมั้ง?"
ก่อนการทดสอบการบิน
ทางกองทัพถือแผนโครงการพลางทวนคำพูดนั้น "พวกเขาคงไม่ยึดไปหมดหรอกมั้ง?"
ว่าแล้วเขาก็โผล่มาที่นั่นอีกครั้งพร้อมกับถังสีใบเดิม
"ยึดไปหมดเกลี้ยงจริงๆ ด้วย!"
ลูกค้า: "พวกเขาเอาไปหมดจริงๆ ด้วย!"
......
เมื่อเห็นว่าลูกค้าไม่เหลืออะไรติดมือกลับไปเลย เฉินเฉินก็เริ่มรู้สึกปวดหัวจี๊ด
"ในฐานะบริษัทที่มุ่งมั่นปกป้องปากท้องของประชาชน ผมจะช่วยให้คุณหย่อนพัสดุลงบนหัวลูกค้าให้ได้เลยคอยดู!"
เมื่อได้เห็นแผนการส่งของด้วย 'โดรนฝูงผึ้ง' ที่เฉินเฉินนำเสนอ ลูกค้าก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง
"เด็กที่ไหนจะร้องไห้ได้ทุกวัน นักพนันที่ไหนจะเสียได้ทุกตา ผมพนันเลยว่ารอบนี้เขาต้องเหลือให้เราสักเครื่องแหละน่า!"
สิ้นเสียงคำนั้น กองทัพก็โผล่มาพร้อมกับถังสีเช่นเคย "นักพนันไม่ควรค่าแก่ความเห็นใจหรอกนะ"
ลูกค้าร่ำไห้โฮ "พวกคุณไม่มีนักออกแบบเป็นของตัวเองหรือไงกันครับเนี่ย?!"