ครูใหญ่ที่ยากจนที่สุดชาวเน็ตทั้งประเทศกำลังขอร้องให้ฉันหยุดใช้เงิน

หลู่หยวนได้รับสืบทอดโรงเรียนที่กำลังจะปิดตัวลงจากพ่อแม่ของเขาแต่ในตอนนั้นเองเขาก็ได้รับระบบครูใหญ่ของประชาชน
ยิ่งลงทุนกับการศึกษาแล้วขาดทุนมากเท่าไหร่ผลตอบแทนก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
ดังนั้นหลู่หยวนจึงหงายไพ่ในมือออกมา
"ห้องน้ำเหรอ?ต้องสร้างตามมาตรฐานห้างสรรพสินค้า!ต้องมีระบบระบายอากาศและหมุนเวียนอากาศอัจฉริยะแบบครบวงจร!"
"โรงอาหารใหม่ขนาดหนึ่งพันตารางเมตรจะถูกสร้างด้วยงบประมาณสามล้านหยวน!บุฟเฟต์ฟรีมีเป๋าฮื้อและล็อบสเตอร์ให้กินได้ไม่อั้น!"
"หอพักนักเรียนเหรอ?ต้องเป็นห้องเดี่ยวเท่านั้น!ไม่มีลู่วิ่งงั้นเหรอ?เราจะสร้างให้ได้มาตรฐานโอลิมปิกไปเลย!"
"สร้างอาคารเรียนที่มีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ให้ฉันด้วย!โรงพยาบาลโรงเรียนเหรอ?ไปเชิญผู้อำนวยการโรงพยาบาลชั้นนำมาประจำการก่อนเลย!"
"สร้างโรงเรียนอนุบาลเพื่อรับดูแลเด็กที่ถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง!เมืองมหาวิทยาลัยเหรอ?การสร้างมหาวิทยาลัยให้เหมือนกับเมืองหนึ่งเมืองนั้นสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว!"
เหล่าผู้ปกครองต่างพากันกล่าวว่า
"พวกเราไม่สามารถตอบแทนความเมตตาของครูใหญ่ได้หมดในชาตินี้เลย!"
นักศึกษาคนหนึ่งถามขึ้นว่า
"ตอนนี้ฉันจะสมัครเรียนซ้ำชั้นประถมยังทันไหม?"
นักข่าวถามว่า:
"ครูใหญ่หลู่ครับจากผลสำรวจพบว่านักเรียนมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั่วประเทศหวังว่าจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเทียนหยวนและเข้าทำงานในเครือรัฐวิสาหกิจของเทียนหยวนหลังเรียนจบ"
"ทำไมคุณถึงใช้เงินฟุ่มเฟือยกับนักเรียนขนาดนี้ครับ?ความตั้งใจเดิมของคุณในการสร้างโรงเรียนคืออะไร?"
หลู่หยวนขี่รถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเก่าของเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่สงบนิ่งบนใบหน้า
"ขอแค่เหล่านักเรียนของฉันมีความสุขแค่นั้นก็พอแล้ว!"
หนังสือเล่มนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "คุณได้รับเลือกให้เป็นครูใหญ่ของประชาชนแต่คุณกลับเลี้ยงเหล่ายอดฝีมือเอาไว้ข้างกาย!"
อัพทุกวันศุกร์เริ่มอาทิตย์หน้า เวลา 18.00-22.00 เนื่องจาก ชนต้นฉบับแล้ว
เพิ่มเติมถ้าต้นฉบับลงครบ 15 ตอน จะลงทันทีนะครับ
ฝากเรื่องใหม่รอเรื่องนี้อัพ
การปราบวิญาณทั่วโลกฉันมีวิญาณนับล้านอยู่ในตัว