บรรลัยแล้ว เมื่อเผ่าอูให้กำเนิดวิญญาณคำสาป

ในฐานะผู้นำของเหล่าบรรพบุรุษอู๋ พี่ใหญ่ตี้เจียงทนดูสภาพของจู้หรงไม่ได้จริงๆ มุมปากของเขากระตุก พร้อมกับเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ
เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดแล้วตวาดลั่น
เอ๋!
จู้หรงยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ทันใดนั้น ห้วงมิติก็สั่นสะเทือน รอยแยกมิติปรากฏขึ้นและกลืนร่างของจู้หรงเข้าไปโดยตรง
จู้หรงตกใจสุดขีดในทันที
"เฮ้ยๆๆ พี่ใหญ่ตี้เจียง ท่านจะทำอะไรเนี่ย!"
ยังไม่ทันขาดคำ ร่างของเขาก็ร่วงหล่นลงไปในรอยแยกมิติเสียแล้ว
ตี้เจียงมีสีหน้าจนใจ พลางคิดกับตัวเอง 'จู้หรงนี่มันหมดสิทธิ์เยียวยาแล้วจริงๆ ปล่อยให้มันลอยเคว้งอยู่ในรอยแยกมิติสักพักก็แล้วกัน'
อันที่จริง เป็นเพราะตี้เจียงรู้สึกว่าจู้หรงทำตัวน่าอับอายเกินไป เขาจึงใช้กฎเกณฑ์แห่งมิติอัปเปหิจู้หรงเข้าไปในรอยแยกมิติอันไร้ที่สิ้นสุดโดยตรง
เขาไม่อยากทนดูสภาพของจู้หรงอีกต่อไปแล้วจริงๆ!
มันช่าง... เอ่อ... น่าสะอิดสะเอียนไปหน่อยนะ
🧸📚มุมน่าอ่านของเราค่ะ📚🧸✏️