การใช้ชีวิตในสำนัก ฉันกลายเป็นอมตะด้วยการคัดลอกบันทึก

ป่เฉินย้ายมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรโดยไม่มีเส้นสาย ไม่มีเงิน และไม่มีภูมิหลังใดๆ
โชคดีที่ระบบคัดลอกคุณสมบัติความสามารถได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว ดังนั้นเราควรระมัดระวังไว้ก่อนดีกว่า
[ต้นกำเนิดแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ] [ต้นกำเนิดแห่งอาวุธ] [กายพืชวิญญาณ] [การสั่นสะเทือนของวิญญาณ] [สัตว์ทั้งปวงถวายความเคารพ]... ไป๋เฉินได้จำลองพรสวรรค์ทั้งหมดที่ผู้อื่นพบเจอเพียงครั้งเดียวในรอบร้อย ปี พัน ปี หรือแม้แต่หมื่นปี มาไว้ในตัวเขาเอง!
ก่อเรื่องเหรอ? ไม่มีทางหรอก
การหาผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดตั้งมูลนิธิมาจัดการนั้นยากเกินไปใช่ไหม? ถึงเวลาหนีแล้ว!
สมบัติในเขตหวงห้ามเหรอ? เป็นไปไม่ได้!
บรรดาศิษย์ร่วมสำนักต่างแย่งชิงโอกาสกันอย่างดุเดือดหรือไม่?
เฮ้ อย่ามาแตะต้องฉัน!
ไป่เฉินมีหลักการเพียงอย่างเดียวในการฝึกฝนความเป็นอมตะ นั่นคือ การมีชีวิตรอด และการมีชีวิตรอดคือชัยชนะ!
ด้วยการรวบรวมคำค้นหาเพียงหนึ่งคำในแต่ละเดือน แล้วนำไปขายเป็นยาเม็ดและถลุงเหล็กเหลือใช้ ไป๋เฉินก็กลายเป็นคนร่ำรวยที่สุดในทวีปอย่างเงียบๆ
ในขณะที่เหล่าผู้มีอำนาจทั้งหลายยังคงต่อสู้ดิ้นรนอย่างดุเดือดเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด เขากลับทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์อย่างยิ่งใหญ่!
บรรดาผู้มีอำนาจต่างอุทานว่า "อะไรนะ?! เขาไม่ใช่คนที่มีรากฐานทางจิตวิญญาณผสมผสานเหรอ? แล้วเขาขึ้นสู่ระดับสูงได้อย่างไร?!"
ไป่เฉิน (ถือเอกสารลงทะเบียนจำนวนนับไม่ถ้วน โบกมืออย่างใจเย็น): โชคล้วนๆ นั่นแหละ