ฉันว่ามันก็สมเหตุสมผลดีออก

วันนั้นเขาดันลืมพกกุญแจติดตัวตอนกลับบ้าน จึงจำต้องควักกระเป๋าจ้างช่างกุญแจมาช่วยเปิดประตู
ระหว่างที่ยืนรอช่างทำงาน เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า หากเขามีวิชาสะเดาะกุญแจติดตัว ต่อไปถ้าลืมพกกุญแจอีกก็คงไม่ต้องมาเสียเงินฟรีแบบนี้
คิดได้ดังนั้น เขาจึงเริ่มศึกษาและขุดคุ้ยศาสตร์แห่งการสะเดาะกุญแจอย่างจริงจัง...
...
"นายใช้ลวดเส้นเดียวไขรหัสสแกนลายนิ้วมือบนมือถือเนี่ยนะ ทำได้ยังไง!?"
"ล็อกด้วยลายนิ้วมือ มันก็นับเป็นแม่กุญแจแบบหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ลองตรองดูให้ดีสิ มันก็สมเหตุสมผลออกจะตาย"
เหล่าเพื่อนฝูงต่างพากันมองว่าเรื่องนี้มันชักจะหลุดโลกเกินไปแล้ว
"หลุดโลกตรงไหน? ช่างไฟระดับปรมาจารย์ที่ทำงานมาสิบปี แค่สัมผัสก็รู้แล้วว่าไฟรั่วตรงไหน ทักษะที่ฝึกฝนจนบรรลุถึงขั้นสุดยอดมันก็เข้าใกล้คำว่า 'วิถีแห่งเต๋า' เข้าใจไหม?"
เพื่อน: "......"
"อีกอย่างนะที่บอกว่าหลุดโลก... ความเพียรพยายามต่างหากคือสิ่งที่เหลือเชื่อ ฉันแค่พยายามฝึกฝน แล้วฉันก็ได้วิชานี้มา มันมีปัญหาตรงไหน?"
เพื่อน: "...ไม่มีครับ"
ไป๋เนี่ยนวางลวดในมือลง พลางครุ่นคิดในใจว่า แค่นี้เรียกว่าหลุดโลกแล้วเหรอ?
พวกนายยังไม่เคยเห็นของรางวัลชิ้นอื่นๆ ในคลังสมบัติระบบของฉันน่ะสิ รีบๆ ส่งมอบคะแนนอารมณ์มาให้ฉันเยอะๆ เถอะ รอให้ฉันสุ่มกาชาได้ของที่พีคกว่านี้ก่อน แล้วจะเปิดหูเปิดตาพวกนายให้ดู!
...