โต้วหลัว เมื่อไดอารี่ของผมทำปี๋ปี่ตงสติแตก

จ้าวหลิงทะลุมิติมายังโลกโต้วหลัวและปลุก "ระบบแข็งแกร่งขึ้นด้วยการเขียนไดอารี่" ให้ตื่นขึ้น ตราบใดที่เขาขยันจดบันทึก เขาก็จะได้รับรางวัลอย่างงาม
แต่ใครจะไปคาดคิดว่า เหล่าเทพธิดาแห่งโลกโต้วหลัวจะพากันได้รับ "สำเนาไดอารี่" ที่มาพร้อมกับระบบเสียงอ่านในตัวกันทีละคนสองคน
อาอิ๋น: อะไรนะ? ข้าต้องสังเวยตัวเองให้กับมนุษย์จริงๆ งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นเขา... ก็ควรจะเป็นสามีและพ่อที่ดีสิใช่มั้ย? ว่าไงนะ? เขาจะเอาแต่เมาหยำเปไปวันๆ? แถมยังปล่อยให้ลูกต้องมาคอยดูแลเนี่ยนะ? คนแบบนี้ยังมีค่าพอที่จะเป็นพ่อคนอีกงั้นหรือ?
ปี่ปี๋ตง: ไร้สาระสิ้นดี! ข้าจะไปตกหลุมรักคนที่เอาแต่พร่ำบอกว่า 'ไม่มีวิญญาณยุทธ์ที่ขยะ มีแต่วิญญาจารย์ที่ขยะ' ได้ยังไงกัน?
หลิ่วเอ้อร์หลง: ข้าเนี่ยนะจะไปรักลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง? ข้าเสียสติไปแล้วหรือโดนลาเตะหัวมากันแน่? ถ้าข้าต้องไปหลงรักเขา ข้ายอมควักลูกตาตัวเองทิ้งเสียยังจะดีกว่า
เสียวอู่: พี่น้องทั้งสามต้องมาสังเวยพร้อมกันงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด! ข้าจะโง่เขลาถึงขนาดสังเวยตัวเองให้มนุษย์ แถมยังเป็นต้นเหตุให้น้องชายทั้งสองต้องมาถูกสังเวยตามไปด้วยได้ยังไงกัน? เหลวไหล ไร้สาระที่สุด...
ในขณะที่จ้าวหลิงกำลังง่วนอยู่กับการจดไดอารี่ของเขาในทุกๆ วัน จู่ๆ วันหนึ่งเขาก็พบว่าเหล่าเทพธิดาทั้งหลายพากันเสียสติไปเสียแล้ว...