ระบบให้วันละหกสิบล้าน แต่ใช้ได้แค่ในอำเภอ

[โคตรรวย] + [พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน] + [หน้าที่การงาน] + [เดินเรื่องช้า] + [แกล้งกากตบเกรียน]
ทำงานในเซี่ยงไฮ้ การแข่งขันที่ดุเดือดทำเอาความดันเลือดพุ่งปรี๊ด แถมยังเก็บเงินไม่ได้สักหยวน
ลู่หมิงโกรธจัดจนลาออกแล้วกลับบ้านเกิด แต่ดันไปผูกติดกับ 【ระบบกองทุนบริโภคระดับอำเภอ】 อย่างไม่คาดฝัน ประชากรทุกคนในอำเภอให้เงินเขาคนละหนึ่งร้อยหยวน รวมแล้วตกวันละหกสิบล้านหยวน!
แต่เงินก้อนนี้มีกฎอยู่ว่า: มันใช้ได้แค่ในอำเภอเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้เท่านั้น!
เศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภองั้นเหรอ?
วิสัยทัศน์แคบไปแล้ว! ในขณะที่คนอื่นยังเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์ ลู่หมิงกลับซื้อตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จมาทำเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท ตอนที่ญาติๆ แนะนำให้เขาไปขันน็อตที่อู่ซ่อมรถ เขากลับถอยรถมายบัค เอสหกร้อยแปดสิบ มาไว้ขับเล่น
เริ่มต้นจากการพลิกโฉมวงการบันเทิงในอำเภอ สร้างโรงงาน ซ่อมแซมถนนหนทาง สร้างโรงเรียน และสร้างโรงพยาบาล...
เมื่อเผชิญหน้ากับความสงสัยของทุกคน ลู่หมิงเพียงแค่ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผมไม่ได้อยากเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอ ผมอยากจะเปลี่ยนอำเภอซอมซ่อแห่งนี้ให้กลายเป็นดินแดนยูโทเปียที่คนทั้งโลกใฝ่ฝันหาต่างหาก!"
หลายปีต่อมา คอลัมนิสต์ของนิตยสารฟอร์บส์ได้สัมภาษณ์ลู่หมิง "คุณมีแนวคิดยังไง ถึงได้เปลี่ยนอำเภอเล็กๆ ระดับห้าให้กลายเป็นมหานครระดับนานาชาติที่มีประชากรถึงยี่สิบล้านคนได้ครับ?"
ลู่หมิงยิ้มบางๆ "มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบน่ะครับ"
ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยครับ แจ้งให้แก้ไขได้เลยครับ
ฝากผลงานแปลเรื่องอื่นด้วยครับ ชั้นหนังสือด้านล่างกดเข้าได้เลยครับ
♥ ♥ เข้าชั้นหนังสือของ Jeeras! ♥ ♥
ฝากติดตามเพจด้วยนะครับ
Jeeras