ระบบลงชื่อเข้าใช้ รับศาสตราจักรพรรดิ สยบสวรรค์

[ข้ามมิติ + ยุคทอง + ไร้เทียมทาน + ลงชื่อเข้าใช้รายวัน + ระบบ]
หลินเฉินเดินทางข้ามสามพันมรรคาวิถีและมาจุติในตระกูลหลินบรรพกาล เขาถือกำเนิดมาพร้อมกับเนตรบรรพกาลและกายาเทพมารโกลาหล
เมื่ออายุได้ห้าขวบ เขาได้เอาชนะบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเสินจื่อแห่งตระกูลหลินบรรพกาล จวบจนอายุสิบหกปี เขาก็ไร้เทียมทานในหมู่คนรุ่นใหม่แห่งสามพันมรรคาวิถีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อความไร้เทียมทานทำให้เกิดความเบื่อหน่ายขึ้นมาฉับพลัน ระบบลงชื่อเข้าใช้ผู้ไร้เทียมทานก็ได้ผูกมัดเข้ากับตัวเขา โดยแจ้งว่ายุคทองจะมาถึงในอีกสามพันปีให้หลัง
ด้วยเหตุนี้ หลินเฉินจึงได้ผนึกตัวเองไว้ภายในผลึกเทพ ณ แดนต้องห้าม เพื่อรอคอยการมาถึงของยุคสมัยอันยิ่งใหญ่
สามพันปีต่อมา ยุคทองได้มาถึงตามสัญญา สัตว์ประหลาดนานาชนิดถือกำเนิดขึ้น พร้อมกับเหล่าตัวประหลาดบรรพกาลที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน
หลินเฉินเองก็ได้ทะลวงออกจากผลึกเทพและเปิดใช้งานฟังก์ชันลงชื่อเข้าใช้ของระบบ
"ลงชื่อเข้าใช้ ณ แดนต้องห้าม รับศาสตราจักรพรรดิโดยกำเนิด ดาบสังหารสวรรค์!"
"ลงชื่อเข้าใช้ ณ วังโกลาหล รับวิชาลับ หนึ่งปราณแปลงสามชิง!"
"..."
ทำเนียบอัจฉริยะ ทำเนียบเทพเจ้า และทำเนียบบันไดสวรรค์ ได้ปรากฏขึ้นคราแล้วคราเล่า และเหล่าอัจฉริยะต่างต้องตกตะลึงเมื่อค้นพบว่าผู้ที่ครองอันดับหนึ่งตลอดกาลคือคนคนนั้นเสมอมา
หลินเฉิน เสินจื่อแห่งตระกูลหลินบรรพกาล!
ภายในหอคอยเทพเจ้า หลินเฉินได้ประมือกับอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดตลอดกาล เอาชนะมังกรบรรพชนและปรมาจารย์เต๋า จนกลายเป็นอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล!
ในยุคทองนี้ สายตาอันไร้เทียมทานของหลินเฉินกวาดมองไปทั่วแผ่นดิน ทำให้เหล่าอัจฉริยะ ผู้มีพรสวรรค์ และตัวประหลาดบรรพกาลทั้งหลายต่างต้องก้มศีรษะให้!
หลินเฉิน: "อัจฉริยะ? สัตว์ประหลาด? ตัวประหลาดบรรพกาล? พวกมันคือสิ่งใดกัน?"
"หากเจ้าไม่บำเพ็ญเซียน การได้เห็นข้าก็เปรียบดั่งกบก้นบ่อที่แหงนมองดวงจันทร์ หากเจ้าบำเพ็ญเซียน การได้เห็นข้าก็เปรียบดั่งมดปลวกที่มองดูท้องนภาสีคราม"
วาจาของเขาช่างโอหังยิ่งนัก แต่ทว่าในสามพันมรรคาวิถีกลับไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง เพราะนั่นคือความจริง
เบื้องหน้าหลินเฉิน อัจฉริยะในโลกหล้าแบ่งออกได้เป็นเพียงสองประเภทเท่านั้น: คนอื่น ๆ และ หลินเฉิน
"ตลอดหน้าประวัติศาสตร์ สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนได้อุบัติขึ้น ดังนั้นแม้แต่ตัวข้า หลินเฉิน ก็ยังต้องก้มศีรษะให้อย่างถ่อมตน!"