นินจาโลกโคโนฮะ

ชิมิซึ โซเซกิ ผู้ย้ายมิติมาอยู่ในร่างของเด็กกำพร้าในโคโนฮะช่วงปลายของสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง เขาทราบดีว่าในโลกนินจาที่โหดร้ายนี้ การใช้แต่กำลังอย่างเดียวไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้นาน เมื่อมีวิญญาณของอาชญากรที่มีไอคิวสูงสิงสู่ เขาจึงตัดสินใจใช้ "ทักษะทางอาชีพ" ของเขา นั่นคือ การแสดง ดังนั้น "คนหน้าไหว้หลังหลอก" ที่ดูเหมือนใสซื่อแต่ภายในดื้อรั้นจึงถือกำเนิดขึ้น
ในโรงเรียนนินจา เขาโดดเด่นด้านทฤษฎีและเป็น "อัจฉริยะ" ในด้านไทจุตสึ เขาเอาชนะอาสึมะจนยอมเป็นลูกน้องได้อย่างง่ายดาย และแสดงความอ่อนโยนกับพรสวรรค์ในระดับที่พอเหมาะต่อ ยูฮิ คุเรไน ในยุคที่โคโนฮะโหยหาวีรบุรุษ เขาได้ตีความเจตจำนงแห่งไฟ อย่างลึกซึ้งและเร่าร้อน พูดจาด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง ทำให้เขากลายเป็นชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบในสายตาของโฮคาเงะรุ่นที่สาม เป็น "แสงสว่างแห่งโคโนฮะ" ที่ถูกยกย่องว่ามี "ความคิดที่ลึกซึ้ง"
ทว่า ภายใต้รัศมีอันเจิดจ้านี้ กลับซ่อนการกระทำอันน่าอับอายของ "ความเสื่อมเสียแห่งโคโนฮะ" ไว้:
เขาจัดฉากให้นินจาอาวุโสที่ยักยอกเงินบำนาญของเขาได้รับความอับอายต่อสาธารณะอย่างชาญฉลาด โดยสวมบทบาทเป็นอัจฉริยะผู้ถูกรังแกที่ถูก "บีบให้ต้องป้องกันตัวเอง"
การได้เป็นศิษย์ของซึนาเดะ อาศัยเพียง "การพบกันโดยบังเอิญ" และ "การพูดคุยเปิดใจ" ที่จี้ถูกจุดอ่อนของเธออย่างแม่นยำ
ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่สาม เขา "ทำนาย" การซุ่มโจมตีของนินจาอิวะ และ "ชิงไหวชิงพริบ" เอาชนะฐานที่มั่นของนินจาทราย ทำให้เขาได้รับชื่อเสียง แต่เบื้องหลัง เขาได้ "บังเอิญพบ" สามสหายแสงอุษาในแคว้นแห่งฝน ใช้ทักษะการแสดงอันเหนือชั้นและ "ข้อเสนอสันติภาพ" ที่แฝงวาระส่วนตัวเพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความแตกแยก
แม้แต่ในคืนแห่งการสังหารหมู่ตระกูลอุจิวะ เขาก็แปลงร่างเป็น "ที่ปรึกษาชีวิต" ของอิทาจิ คอย "ให้เหตุผล" กับการสังหารหมู่ครั้งนั้น และผูกมัดอัจฉริยะคนหนึ่งไว้กับผลประโยชน์ของตนเวิชานินจาเทพสายฟ้า , วิชาผนึก, ระบบเนตรลวงตา ที่เป็นเอกลักษณ์, ตัวตนหลากหลายรวมถึง "ภาพมายา"... ความแข็งแกร่งและเงามืดของเขาเติบโตไปพร้อมกัน เขาเปิดตัว "หอศิลป์เนตรลวงตา: ห้องสมุดไร้ขีดจำกัด" ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อโลกนินจา แต่แท้จริงแล้วมันคือเครื่องมือขโมยภูมิปัญญาของสรรพสัตว์ทั้งปวง เขาสร้างความวุ่นวาย, ทวีความขัดแย้ง และหาผลประโยชน์ในสถานการณ์ที่ไม่สงบ ทั้งหมดนี้เพื่อรวบรวมทรัพยากรและอำนาจไว้ในกำมือของตนเอง