ผมก็แค่นักเขียนนิยายออนไลน์ ไหงกลายเป็นปรมาจารย์วรรณกรรมไปเสียได้ละเนี่ย

“คนเราไม่สามารถครอบครอง ‘ช่วงวัยเยาว์’ และ ‘ความรู้สึกที่มีต่อวัยเยาว์’ ได้ในเวลาเดียวกัน”
กู้หย่วนเขียนประโยคนี้ลงไป พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย คิดในใจอย่างภาคภูมิใจว่า:
“แต่ฉันไม่เหมือนกัน เพราะฉันเกิดใหม่!”
เมื่อได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ในโลกคู่ขนานตอนมัธยมปลายปีหนึ่ง กู้หย่วนก็พบว่าบรรยากาศด้านวรรณกรรมของที่นี่นั้นเต็มเปี่ยมสุดๆ ทั้งการแข่งขันชิงโควตาเข้ามหาวิทยาลัย, ระบบลิขสิทธิ์ที่สมบูรณ์แบบ, และอุตสาหกรรมการพิมพ์ที่พัฒนา...
มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ถูกต้องคือ: ผลงานระดับเทพในชาติที่แล้ว... หายไปเกือบทั้งหมด!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาไม่แกล้งทำเป็นอ่อนแออีกต่อไป!
วงการนิยายออนไลน์น่ะเหรอ? เตรียมโดน ‘สังหารหมู่’ ได้เลย! 《สัประยุทธ์ทะลุฟ้า》 เพียงประโยคเดียวที่ว่า “อย่าได้รังแกหนุ่มน้อยผู้ยากจน” ก็จุดไฟระเบิดไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต 《โลกอันสมบูรณ์แบบ》 เพียงประโยคเดียวที่ว่า “ณ จุดสูงสุดแห่งเซียน ยืนหยัดอย่างทระนงเหนือนโลกหล้า” ก็สะกดข่มทั้งยุคสมัย! ด้วยนามปากกา [ฉืออวี๋] เขากลายเป็น ‘เทพสูงสุดแห่งนิยายออนไลน์’!
วงการหนังสือเล่มน่ะเหรอ? เตรียมพบกับการ ‘โชว์เทพ’ ได้เลย! 《ร้านชำริมเมฆา》 เรียกน้ำตาจากผู้อ่านจนหมดสิ้น 《Dragon Raja》 กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งวัยรุ่น 《Your Name (หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ)》 เขียนนิยามใหม่ของ ‘เพดานสูงสุดแห่งรักบริสุทธิ์’! ด้วยนามปากกา [กู้เยวียน] เขากลายเป็นนักเขียนขายดีชื่อดัง!
ส่วนในโรงเรียน เขาคือ กู้หย่วน เด็กหนุ่มอัจฉริยะด้านวรรณกรรม ผู้กวาดรางวัลการแข่งขันวรรณกรรมระดับมัธยมปลายทั่วประเทศ
และในขณะที่คนทั้งโลกคิดว่านี่คือขีดจำกัดสูงสุดของเขาแล้ว...
เขาก็ค่อยๆ ล้วงเอา 《แฮร์รี่ พอตเตอร์》, 《สามพิภพ (The Three-Body Problem)》, และ 《หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว》 ออกมา...
ฝูงชน: “เดี๋ยวนะ?! สไตล์ของหนังสือพวกนี้มันดูไม่เข้าพวกยังไงชอบกล?!”
จนกระทั่งวันหนึ่ง ‘นามแฝง’ ก็ถูกเปิดโปง
อินเทอร์เน็ตลุกเป็นไฟ: “《สัประยุทธ์ทะลุฟ้า》 กับ 《หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว》 เป็นคนเดียวกันเขียนเหรอ? นี่คุณมีอาการ ‘บุคลิกภาพทางวรรณกรรมแตกแยก’ หรือเปล่า!”
กู้หย่วนแบมือ: “ใจเย็นๆ ผมก็แค่เครื่องจักรสำหรับ ‘ลอก’... เอ๊ย ‘สร้างสรรค์’ ผลงานที่ไร้หัวใจเท่านั้นแหละ”
เขาแค่เขียนไปเรื่อยๆ... ไหงกลายเป็น ‘ปรมาจารย์วรรณกรรม’ ไปซะงั้น?