ใครว่าธาตุชีวิตทำได้แค่รักษา

นี่คือยุคสมัยที่ดีที่สุด และเป็นยุคสมัยที่เลวร้ายที่สุด! ไม่มีราชันเทพคอยกุมอำนาจอยู่บนสรวงสวรรค์ด้วยตัวเอง ทว่าการจะก้าวขึ้นเป็นเทพนั้นกลับยากเย็นแสนเข็ญ ภายในทวีปเต็มไปด้วยความขัดแย้งวุ่นวาย ส่วนภายนอกก็มีมิติอเวจีคุกคามอยู่อย่างน่าหวั่นเกรง
มีเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เฝ้ามองโลกอันปั่นป่วนนี้ แล้วยิ้มออกมาด้วยความดูแคลน
การต่อสู้ฟาดฟัน ความคิด การเคลื่อนไหว... ดีมาก สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสัญญาณของชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเจ้าทั้งหมดตกอยู่ภายใต้การควบคุมของข้าแล้ว!
...
หลี่จินเซิง “ทำไมศัตรูของข้าถึงไม่รู้สึกเจ็บปวด? ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้จักความหวาดกลัว?!”
กู่เยว่ “ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดน่ะเหรอ? เจ้ายังไม่เคยพูดถึงมันเลยสักคำ! นี่คือวิธีที่เจ้าเล่นสนุกกับธาตุชีวิตอย่างนั้นหรือ?!”
น่าเอ๋อร์ “ไม่นะ พวกเขากลายเป็นพวกวิปริตจนถึงขั้นไม่เหลือแม้แต่ซากศพเอาไว้เลยอย่างนั้นหรือ?!”