เพียงเข้าใจผิดในรอยยิ้ม: ท่านนักบุญตัวน้อยกับจักรพรรดิผู้ปลอมตัว

"ติ๊ง! ระบบลงชื่อเข้าใช้ดั้งเดิม: การลงชื่อเข้าใช้สำเร็จสำหรับวันนี้ รางวัล: สิ่งของทั้งหมดในลานบ้านได้รับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น +1"
"ครบวาระสิบปี ภารกิจสำเร็จ ระบบกำลังทำลายตัวเอง!"
อ๋อ?
ซูหยางบ่นพึมพำขณะเก็บกระเป๋า ได้ยินเสียงแจ้งเตือนไร้ประโยชน์เดิมๆ ซ้ำซากในหัว ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนมาเป็นสิบปีแล้ว แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่มันก็ยังน่าสมเพชเกินไป จาก 0 เป็น 1?
"กษัตริย์โจวกำลังมุ่งหน้าไปยังวังหนูวา หากเราไม่หนีตอนนี้ เราจะถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่านจากการต่อสู้ระหว่างเหล่าปราชญ์!"
"ระบบทำลายตัวเองไปแล้ว... แล้วพลังวิญญาณ +1 จะมีประโยชน์อะไรล่ะ!"
"บ้าเอ๊ย!"
ขณะที่เขากำลังจะออกไป ก็มีร่างสองร่างมาขวางทางเข้า คนที่เดินนำหน้ามีรูปร่างกำยำแข็งแรง เขาไม่ใช่หลานชายเจ้าชู้ที่พี่ชายของเขาเคยพูดถึงก่อนตายหรอกหรือ?
ซูหยางเดือดดาลขึ้นมาทันที ชี้นิ้วไปที่เขาแล้วสบถว่า “ไอ้สารเลว! พ่อแกตายไปสิบปีแล้วเพิ่งจะกลับมาตอนนี้เหรอ? หญ้าบนหลุมศพพ่อแกยังสูงถึงสามฟุตเลย! เข้ามาคุกเข่าต่อหน้าวิญญาณพ่อแกซะ!”
ในขณะเดียวกัน ตี้ซิน ผู้ปกครองราชวงศ์ชางซึ่งเขาได้สาปแช่งอยู่ก่อนหน้านี้ ก็ตกใจอย่างยิ่งและจ้องมองไก่ที่กำลังขุดดินอยู่ในลานบ้านอย่างตั้งใจ
นั่น...นั่นคือ...นกฟีนิกซ์เพลิงแห่งความโกลาหลในตำนานงั้นเหรอ?!
เรายังต้องยอมรับลุงขี้เหนียวคนนี้อยู่ดี...
หากพบปัญหาคอมเมนต์ใว้ได้เลย
นิยายอื่นๆ