ซื่อเหอหยวน ความทุกข์ของพวกแก คือโชควาสนาของฉัน

จะทำอย่างไรดีถ้าคุณต้องย้อนเวลากลับไปอยู่ในลานบ้านสไตล์จีนโบราณที่เต็มไปด้วยผู้คนจอมปลิ้นปล้อนราวกับนกกระจอกที่ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจไปทั่ว?
ทว่าสวรรค์ยังเมตตา เพราะฉันมีระบบ!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว มันจะดีกว่าไหมหากจะปล่อยให้คนอื่นต้องทนทุกข์ลำบาก ในขณะที่ฉันเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง?
นั่นแหละคือรสชาติของชีวิตที่สมจริงที่สุด!
ในยุคสมัยที่ขัดสนและขาดแคลนเช่นนี้ เราจะใช้ความอุดมสมบูรณ์ของอาหารและเครื่องดื่มมาสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์อันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร?
ขอเชิญทุกท่านร่วมติดตามดูว่า หลัวเถี่ย จะเอาตัวรอดและรุ่งโรจน์ในลานบ้านที่เต็มไปด้วยมนุษย์หน้าซื่อใจคดเหล่านี้ได้อย่างไร เขาจะใช้ความขมขื่นของผู้อื่นมาแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำผึ้งที่สร้างความสุขให้กับชีวิตของตนเองได้อย่างน่าอัศจรรย์!