ใครว่าเป็นแสงจันทร์ผู้เย็นชา ข้าคือมหาจอมวายร้ายต่างหากเล่า

เสียงขลุ่ยท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดราวกับดวงใจที่เปิดกว้าง ล่องลอยไปตามสายลมดังกังวานไม่รู้จบ อวลกลิ่นอายแห่งความคะนึงหาและห้วงคำนึงอันหาที่สุดไม่ได้
เฟิงอิ่นที่กำลังนั่งสมาธิอยู่พลันได้ยินเสียงขลุ่ยแว่วเข้าหู ช่างงดงามราวกับบทกวีและภาพวาด คลอเคล้าไปกับกลิ่นหอมสดชื่นของดอกมะลิร้อยใจ
เขาลืมตาขึ้นและมองไปยังต้นกำเนิดของเสียงขลุ่ย ลมหายใจพลันสะดุดไปโดยไม่รู้ตัว
งดงามเหนือโลกีย์ดุจเทพธิดา นี่คืองามล่มเมืองอย่างแท้จริง
🍃🐸🪴นิยายสำหรับนักอ่าน🪴🐸🍃