หลังเลิกรา ฉันก็ได้พบกับเด็กขี้แยที่ทั้งหวานละมุน นุ่มฟู และน่ารักน่าเอ็นดู

บทที่ 1
หลังจากถูกแฟนเก่าผู้บูชาเงินตราทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ซูหวายก็ได้พบกับเด็กสาวผู้น่าสงสารคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ เธอขัดสนถึงขนาดต้องหยิบเอาชุดชั้นในของเขามาสวมใส่
ซูหวายถูกแฟนเก่าเหยียดหยามและทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เธอตราหน้าว่าเขาจนและไร้ความสามารถ กระทั่งสินสอดแต่งงานก็ยังไม่มีปัญญาหามาหมั้นหมาย
ทว่าคนทั่วไปกลับหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วเขาคือทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองผู้มั่งคั่งที่กำลังอยู่ในช่วงขัดแย้งกับครอบครัว ส่วนงานบล็อกเกอร์รีวิวร้านอาหารที่เขาทำอยู่นั้น ก็เป็นเพียงการพักผ่อนชั่วคราวในช่วงที่ชีวิตพลิกผันเท่านั้นเอง
ในวันที่ความรู้สึกดิ่งวูบ เขาขับรถออกไปหวังจะสงบสติอารมณ์ แต่แล้วกลับพบเด็กสาวคนหนึ่งนอนสลบไสลอยู่ริมแม่น้ำโดยไม่คาดฝัน
ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือดราวกับกระดาษ ดูบอบบางเสียจนคล้ายจะแตกสลายได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส
ด้วยความมีเมตตา เขาจึงพาร่างเล็กๆ นั้นไปส่งโรงพยาบาลและช่วยออกค่ารักษาให้ แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้วเขาจะต้องมารับดูแลเด็กน้อยขี้แยที่ไร้ที่ซุกหัวนอนคนนี้
เสิ่นโหย่วอวี๋ เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้มีความงามล่มเมือง แต่กลับกำเนิดในครอบครัวที่ยากไร้และยังต้องทนทุกข์กับโรคร้ายที่กัดกินร่างกาย
เธอไม่มีแม้กระทั่งเสื้อชั้นในเป็นของตัวเอง จึงทำได้เพียงสวมเสื้อยืดของเขาด้วยท่าทางเหนียมอาย ร่างกายอันบอบบางสั่นไหวอยู่ภายใต้เสื้อตัวโคร่งที่ปกคลุม และเธอก็เรียกเขาว่า "พี่ชาย" ทั้งน้ำตา
เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งวิธีใช้ไดร์เป่าผม ไม่เคยลิ้มรสอาหารบุฟเฟต์ แต่กลับแอบใช้คอมพิวเตอร์ของเขาเขียนนิยายอย่างลับๆ เพื่อหวังจะหาเงินมาตอบแทนบุญคุณ
เธอวิ่งเล่นและหัวเราะไปกับเขาในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปราย และแอบสารภาพความในใจผ่านบทกวีที่บริสุทธิ์ที่สุด
เขาสอนให้เธอรู้จักการใช้ชีวิต พาสัมผัสโลกกว้าง และทะนุถนอมดูแลจนเธอกลับมางดงามมีชีวิตชีวาดังเดิม
การผ่าตัดครั้งสุดท้ายนำพาทั้งคู่ให้ตกหลุมรัก และตัดสินใจที่จะครองคู่กันไปชั่วชีวิต
ทางด้านแฟนเก่าที่เริ่มนึกเสียดายในการกระทำของตนเอง จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขอคืนดี
ซูหวายทำเพียงยิ้มหยันพลางกล่าวว่า "ความเสียใจของเธอมันสายเกินไปจนน่าขำ"
...
นักข่าวถามขึ้นว่า "สรุปแล้วที่คุณพบกับคู่หมั้นคนนี้ เป็นเพราะเรื่องบังเอิญล้วนๆ เลยใช่ไหมครับคุณซู"
เสิ่นโหย่วอวี๋ตอบกลับว่า "ไม่ค่ะ... ความจริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น"
นักข่าวทำสีหน้าสงสัย
เสิ่นโหย่วอวี๋จึงขยายความต่อ "เป็นเพราะจดหมายที่เขาเขียนไว้เมื่อสิบปีก่อนต่างหาก"
"ฉันเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉงชิ่งได้ค่ะ"
นักข่าวหนุ่มถึงกับมึนงงไปหมดพลางคิดในใจว่า "นี่พวกคุณกำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย"