บัญญัติวิถีมาร ตราบาปหมื่นเผ่าพันธุ์

หลินผิงอันทะลุมิติมายังโลกแห่งวรยุทธ์ขั้นสูง ซึ่งเผ่าพันธุ์นับหมื่นกำลังรุกราน และในยามที่เผ่ามนุษย์กำลังอ่อนแอตกอยู่ในอันตราย ระบบปรมาจารย์แห่งอารยธรรมก็ได้ตื่นขึ้น
หากไม่บ้าคลั่งก็ไม่อาจอยู่รอด
เขาสร้างวิชามารที่สำเร็จได้ในพริบตาขึ้นมานับไม่ถ้วนและเผยแพร่มันออกไปในวงกว้าง จนทำให้ทุกเผ่าพันธุ์ต่างขนานนามเขาว่าความชั่วร้ายเมื่อได้พบเจอ
[กายามารทุกข์ระทม]: ยิ่งฝึกฝนต่อเนื่องยาวนานเท่าใด พลังปราณและเลือดลมก็ยิ่งพุ่งพล่านรวดเร็วขึ้นเท่านั้น และความเจ็บปวดก็จะยิ่งทวีคูณตามไปด้วย
[เคล็ดวิชาเฉียนหยวนผลาญอายุขัย]: เผาผลาญอายุขัยเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ดุจดั่งบุปผาหน้าร้อนที่เบ่งบานเจิดจรัสในชั่วพริบตา
[มหาเคล็ดวิชาสลายกายาเทวะมาร]: เผาผลาญทุกสรรพสิ่งในร่าง เพื่อระเบิดพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา
[สามดาบวิถีอเวจี]: ถูกครอบงำด้วยจิตมาร ร่วงหล่นสู่นรกอเวจีชั่วนิรันดร์ สังหารภูตผีและทวยเทพด้วยดาบทั้งสาม
[เจ็ดดาบมารฝืนสวรรค์]: วิญญาณดับสูญก็ไร้ซึ่งความเสียใจ ขอเพียงปกป้องเผ่ามนุษย์ของเรา ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า
[ศรผลาญชีพสังหารเทพ]: ใช้วิญญาณเป็นเครื่องนำทาง ใช้ชีวิตเป็นลูกศร สังหารจักรพรรดิปีศาจให้สิ้นซากในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
เคล็ดวิชากระบี่ตัดไร้เยื่อใย… มหาเคล็ดวิชาเพาะมารในใจเต๋า… มหาเคล็ดวิชาเทพโลหิต… คัมภีร์ทานตะวัน… วิชาหลบหนีผลาญโลหิต… เก้าฝ่ามือดับวิญญาณ…
ยอดฝีมือจากหมื่นเผ่าพันธุ์: "เผ่ามนุษย์งั้นหรือ? เผ่ามนุษย์บ้าบออะไรกัน! นั่นมันฝูงคนวิกลจริตชัดๆ! หนีเร็วเข้า! พวกมันชั่วร้ายเกินไปแล้ว!"
ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์: "สู้ข้ามระดับข้าพร้อมแลกชีวิต แต่หากระดับต่ำกว่าข้าคือผู้ไร้เทียมทาน"
...
ในศึกตัดสินครั้งสุดท้าย หมื่นเผ่าพันธุ์ได้พากันปิดล้อมสังหารพวกเขา
หลินผิงอันแค่นยิ้มเย้ยหยัน พร้อมกับเงามืดอันลึกลับที่ค่อยๆ ปรากฏสูงขึ้นเบื้องหลังของเขา...
============
นิยายจบแล้ว
ขอบคุณผู้สนับสนุนทุกท่านครับ