ยอดศิษย์ข้าเผชิญทัณฑ์สวรรค์ตั้งแต่เริ่ม

"พี่ใหญ่..." เสี่ยวฮวาคุกเข่าลงข้างกาย มือเล็กๆ ของเธอลูบไล้แขนหนาของจูกังอย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา น้ำเสียงสั่นเครือสะอื้นไห้ "ท่าน... ท่านเจ็บมากไหม? เสี่ยวฮวาจะเป่าเพี้ยงให้ท่านเอง..."
เด็กสาวตัวน้อยพองลมจนแก้มป่องแล้วค่อยๆ เป่าลมลงบนรอยร้าวสีดำที่เย็นเยียบนั้นเบาๆ หวังจะช่วยปัดเป่าความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นให้เลือนหาย ทว่ารอยร้าวนั้นกลับราวกับมีชีวิต มันบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับไออุ่นจากลมหายใจของน้องสาว!
ความเจ็บปวดเสียดแทงลึกถึงรากวิญญาณพุ่งเข้าโจมตีสติสัมปชัญญะของจูกังทันที!