ขอปฏิเสธตำแหน่งฮูหยินเอกไร้ค่า ขอมุ่งหน้าสู่จุดสูงสุด

ในนิยายเรื่อง "พระสนมยอดรักของหรูอี้" ท่านอ๋องเซี่ยอวิ๋นจือเป็นยอดขุนศึกผู้กล้าหาญและเก่งกาจ เขามักจะควบม้าพยศทะยานไปทั่วสนามรบอย่างไร้ผู้ต่อต้าน ทว่าน่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงตัวละครสมทบ เพราะตั้งแต่ช่วงต้นของเรื่องเขาก็ตกอยู่ในสภาพหลับใหลไม่ได้สติ และทิ้งบุตรบุญธรรมไว้เบื้องหลังถึงสามคน
สวี่ชิงอีพบว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาเกิดใหม่เป็นตัวเปรียบเทียบของนางเอกในนิยายรักเรื่องนี้ ในวันแต่งงาน เธอปฏิเสธที่จะเข้าพิธีวิวาห์กับเซี่ยหวยอัน พระเอกของเรื่องที่หลงใหลอนุภรรยาจนทอดทิ้งภรรยาเอก แต่กลับขอแต่งงานกับเซี่ยอวิ๋นจือ ผู้เป็นพี่ชายและผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์แทน
เป็นเจ้าชายนิทราแล้วอย่างไรเล่า? อย่างน้อยก็ยังดีกว่าบุรุษจอมเสเพลเฮงซวยก็แล้วกัน!
นับแต่นั้นมา สวี่ชิงอีก็ใช้ชีวิตอย่างสำราญใจ ชมดอกไม้ เล่นกับนก และเลี้ยงดูเด็กๆ เธอยังแอบขโมยเชื้อพันธุ์ของท่านอ๋องเพื่อหวังจะมีลูกสาวตัวน้อยที่แสนน่ารักมาอุ้มชูสักคน โดยตั้งใจไว้ว่าหากเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อใด เธอจะขอหย่าทันที
ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า เธอเผลอเลี้ยงดูลูกเลี้ยงทั้งสามจนพวกเขากลายเป็นเด็กขี้อ้อนราวกับลูกสาวตัวน้อยแสนดี เมื่อเริ่มนับถอยหลังสู่วันที่ท่านอ๋องจะฟื้น สวี่ชิงอีก็บอกกับเด็กๆ ว่า "ถ้าท่านพ่อของพวกเจ้าฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ แม่ก็จะหย่าขาด พวกเจ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องทำตัวอย่างไร?"
เด็กทั้งสามพยักหน้าหงึกหงัก "พวกเราจะเติบโตอย่างดี ผลาญเงินของท่านพ่อ แล้วก็หาเงินมาเลี้ยงดูท่านแม่ในอนาคตขอรับ!"
ฝ่ายเซี่ยอวิ๋นจือที่ได้สติคืนมาตั้งนานแล้ว เขารับรู้ว่าตนเองได้ภรรยาที่แต่งเข้ามาเพื่อแก้เคล็ดเสริมดวงชะตา ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องนี้นัก
แต่อย่างไรก็ตาม สวี่ฮูหยินผู้นี้ช่างรักใคร่หลงใหลในตัวเขาเสียเหลือเกิน คอยอิงแอบแนบชิดเขาทุกค่ำคืนพร้อมกับตักตวงความปรารถนาอย่างไม่รู้จักพอ ทั้งยังทุ่มเทดูแลเด็กๆ อย่างสุดหัวใจ เขารู้สึกว่าตนเองพอจะยอมรับนางได้ และตั้งใจว่าจะปฏิบัติต่อฮูหยินผู้นี้ด้วยความให้เกียรตินับแต่นี้เป็นต้นไป
แต่แล้ว... จู่ๆ เขากลับได้ยินประโยคนั้นเข้าเนี่ยนะ?
เมื่อฟื้นขึ้นมาและได้พบหน้านางจริงๆ เซี่ยอวิ๋นจือก็ตกหลุมรักฮูหยินของตนตั้งแต่แรกเห็น ทว่าเมื่อหวนนึกถึงถ้อยคำเหล่านั้นของนาง ใบหน้าของเขาก็พลันซีดเผือดยิ่งกว่าตอนที่ถูกธนูยิงบาดเจ็บในสนามรบเสียอีก
สวี่ชิงอีพยายามหาโอกาสจับเข่าคุยกับท่านอ๋อง แต่กลับพบว่ายิ่งคุยก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง ท้ายที่สุด คุยไปคุยมาก็จบลงด้วยการหลวมตัวไปนอนร่วมเตียงเดียวกันอย่างงงๆ เสียอย่างนั้น สวรรค์ช่วย!
นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย? หรือว่าท่านอ๋องผู้แสนเย็นชาและเงียบขรึมคนนี้จะแอบชอบฉันเข้าแล้ว?
ไม่มีทางน่า?!