วิชานินจาของข้าแสนจะธรรมดา

ตลอดช่วงประวัติศาสตร์แห่งโลกนินจา ได้เกิดสงครามขนาดใหญ่ขึ้นมากกว่าห้าสิบครั้ง จะว่าถูกหรือผิดก็ยากจะตัดสิน
แต่สิ่งที่นักประวัติศาสตร์ทั้งหลายสังเกตเห็นตรงกันคือ—
บนสนามรบโบราณเหล่านั้นเอง คือจุดที่ชะตาชีวิตของตระกูลนินจานับไม่ถ้วนถูกตัดสิน
จึงเกิดคำกล่าวขึ้นว่า
“ผู้ชนะคือผู้เขียนประวัติศาสตร์—ผู้แพ้ ไม่มีแม้แต่เสียง”
ในอดีต โฮคาเงะรุ่นแรกเคยนำตระกูลเซ็นจูแบ่งกำลังออกเป็นสามสาย บุกเข้าร่วมกับแคว้นไฟ
เขานำทัพขึ้นเหนือพิชิตอิวะงาคุเระ แคว้นทราย และคุโมงาคุเระ จนได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่!
เพียงวันถัดมา หลังฟื้นฟูดินแดนของแคว้นไฟได้ทั้งแผ่นดิน
แต่ละประเทศก็เริ่มทยอยยอมจำนน เมื่อเห็นว่าตนเองไร้ทางรอด
สามสิบปีก่อน ข้าออกเดินทางจากโคโนะฮะ เปิดฉากสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง
ข้าใช้เพียงวิชานินจาทั่วไปพิชิตศัตรูทุกคนที่ข้าเห็น
ไม่ว่าจะเดินทางไปที่ใด ประชาชนต่างเปิดใจต้อนรับอย่างอบอุ่น
นั่นคือช่วงเวลาที่ข้ามีความสุขที่สุด—
ยุคที่ชีวิตยังเต็มไปด้วยพลังและการชิงชัยอันดุเดือด ยังคงตราตรึงในความทรงจำ
แต่ข้าไม่เข้าใจเลย... ทำไมผู้คนถึงเอาแต่พูดถึง “อุจิวะ มาดาระ” ที่ถูกต้อนจนมุม ณ หุบเขาจุดจบ
ราวกับว่าสนามรบโบราณแห่งโลกนินจาแห่งนี้ จะต้องกลายเป็นลางร้ายของพวกเราเช่นนั้นหรือ?
เพียงสามสิบปี...
สนามรบแห่งนี้จะกลายเป็นหลุมศพของข้าจริงหรือ?
ไม่ว่าจะมองมุมไหน กำลังพลของข้ามีมากถึงแปดหมื่นถึงแสนคน
ความได้เปรียบอยู่ที่ข้าโดยสิ้นเชิง!