บังเกอร์ หลุมหลบภัยต้องสาป

ยามเมื่อสายหมอกปกคลุมและเสียงกรีดร้องของเหล่าตัวประหลาดวิปลาสระงมอยู่ภายนอกหน้าต่าง ผู้เล่นทุกคนต่างพากันขดตัวสั่นเทาอยู่ภายในที่หลบภัยอันทรุดโทรม
ทว่าไป๋อี้กลับถูกส่งตัวไปปรากฏอยู่บนใบหน้าของเทพเจ้า เนื้อเยื่อไร้สิ้นสุด และได้เป็นสักขีพยานในงานเลี้ยงอันน่าสยดสยอง เมื่อดาวเคราะห์เนื้อเยื่อถูกกัดกินโดยสิ่งที่มหึมายิ่งกว่า เศษเนื้อและชิ้นส่วนกระดูกที่โปรยปรายลงมาราวกับสายฝน จึงกลายเป็นของขวัญเริ่มต้นเพียงชิ้นเดียวของเขา
บางคนใช้เมล็ดพันธุ์ลึกลับอัปเกรดที่หลบภัย พยายามเพาะเลี้ยงต้นไม้โลก บางคนหลอมรวมที่หลบภัยเข้ากับรูปเคารพลึกลับ หวังสร้างลัทธิบูชาผู้ยิ่งใหญ่ และบางคนใช้เทคโนโลยีที่หลงเหลืออยู่มาเสริมความแข็งแกร่ง หวังใช้วิทยาศาสตร์ต้านทานหายนะ
แต่ไป๋อี้กลับเลือกที่จะหลอมรวมที่หลบภัยของเขาเข้ากับก้อนเนื้อและกระดูกที่ขยายตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ในวันที่วิวัฒนาการสำเร็จ แผ่นกระดูกที่ก่อตัวขึ้นใหม่ได้เรียงตัวกันเป็นโครงสร้างคล้ายรังผึ้งค้ำจุนผนังเนื้อเยื่อ พื้นผิวถูกปกคลุมด้วยเยื่อเมือกใส เผยให้เห็นเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ภายใต้ เพดานงอกโครงกระดูกลักษณะคล้ายซี่โครงออกมาเป็นวงแหวน ขณะที่พื้นเต็มไปด้วยเนื้อเยื่อที่บิดเบี้ยว และบางครั้งก็มีหนวดเลื้อยออกมา
"นี่... ยังเรียกว่าที่หลบภัยได้อยู่อีกเหรอ"
ไป๋อี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะจ้องมองที่พักพิงซึ่งกลายสภาพเป็นสิ่งอัปลักษณ์ที่สร้างจากเลือดเนื้อและกระดูกโดยสมบูรณ์
[หมายเหตุ: ความแข็งแกร่งของตัวเอกอยู่ในระดับแนวหน้า แต่ไม่ได้เหนือกว่าผู้อื่นจนเกินงาม นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แนวสดใสโลกสวย]