มหาเวทย์ผนึกมาร ก้าวสะดุดในห้วงอนันต์

ผมชื่อ อูจิ นางิ และตอนนี้ผมกำลังเซ็งสุดขีด ตั้งแต่ได้รับรู้ความจริงเกี่ยวกับโลกเฮงซวยใบนี้ ผมก็หาความสงบสุขทางใจไม่ได้อีกเลย สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในชีวิตคือการได้รู้จักกับเพื่อนสองคนที่ดูภายนอกเหมือนจะพึ่งพาได้ แต่ความจริงแล้วคือก้อนความปวดหัวเคลื่อนที่ชัดๆ
โกะโจ ซาโตรุ: "ไม่เห็นเป็นไรเลยน่า~ ยังไงซะฉันก็... แข็งแกร่งที่สุดอยู่แล้ว~" เกะโท สุงุรุ: "พวกไร้วิชาก็เป็นแค่ลิง!"
อูจิ นางิ ถอดแว่นออกอย่างใจเย็น ประสานอินทำมือสัญลักษณ์ "สังหาร" แล้วชี้ไปที่พวกเขาเงียบๆ
อิเอริ โชโกะ รีบพุ่งเข้ามากอดห้ามทัพทันที: "ใจเย็น! ใจเย็นก่อนนางิ! นั่นเพื่อนนะ ไม่ถึงกับต้องฆ่าแกงกันหรอกมั้ง!"
เฮ้อ... เพื่อความสงบสุขของจิตใจ ผมคงมีทางเดียวคือต้องแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้นสินะ
...
ในเวลาต่อมา...
นานามิ: "รุ่นพี่อูจิ คือรุ่นพี่ที่ผมเคารพที่สุดครับ" อิจิจิ: "ผมรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่คุณอูจิมาถึงครับ" อิตาโดริ: "ผมเองก็อยากจะเป็นคนที่สุดยอดแบบคุณอูจิเหมือนกัน!"
อีกด้านหนึ่ง...
มาฮิโตะ: "เจ้าอูจิ นางิ ที่น่ารังเกียจนั่น!" สุคุนะ: "ขอโทษด้วยที่ข้าทำให้แกสนุกได้ไม่เต็มที่"