เขียนเรื่องบ้าบออยู่ดีๆ ไหงกลายเป็นกวีเอกไปซะงั้น

"ต้องบางขนาดนี้แหละ เจ้าคอยดูนะ" ฟู่เหวินอวี้ทำตามภาพในความทรงจำ เขาใช้ลวดทองแดงสองเส้นหนีบเส้นไหมที่แยกไว้เข้าด้วยกันอย่างระมัดระวัง ตรึงให้แน่น แล้วจึงลงมือตัด
"พี่ใหญ่ แค่นี้หรือ?" ฟู่หรงมองเส้นไหมที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะแล้วถามด้วยความสงสัย จนถึงตอนนี้แม้นางจะยังไม่เข้าใจว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ก็รู้สึกว่ามันช่างแตกต่างจากที่เคยเห็นมา
"ยังขาดอีกนิด ข้าต้องหาไม้สักท่อน..."