โต้วหลัว ข้าคือการพิพากษาแห่งการทำลายล้าง

เฉินฉางเฟิงผู้เดินทางข้ามมิติมายังทวีปโต้วหลัว ได้ปลุกระบบทำลายล้างขึ้นมาตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งระบบนี้จะช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นผ่านการทำลายสิ่งต่างๆ โดยของขวัญสำหรับมือใหม่ที่เขาได้รับเป็นรางวัลคือสุดยอดทักษะเทวะ สายฟ้าสวรรค์นิพพาน
ทว่าเฉินฉางเฟิงผู้ซึ่งเพิ่งปลุกระบบขึ้นมาได้ไม่ทันได้ดีใจนานนัก เขากลับต้องตกอยู่ในอาการสับสนงุนงงเมื่อได้เห็นแผงควบคุมทักษะของตนเอง
เพลิงพิโรธแผดเผานภา มังกรดำทะยานคลื่น ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพ
ทุกทักษะล้วนแล้วแต่เป็นมหาเวทระดับพระเจ้าทั้งสิ้น
ไหนล่ะทักษะพันธนาการหญ้าเงินครามหรือคมมีดสายลมที่ควรจะเป็น ทำไมตัวเขาถึงมีแต่ทักษะมหาเวททำลายล้างเพียงอย่างเดียว
เชี่ยนเต้าหลิวกล่าวด้วยความอ่อนใจว่า การใช้สายฟ้าสวรรค์นิพพานสังหารหมูป่าน่ะมันเกินไปหน่อยไหม เพียงแค่กระบวนท่าเดียวกลับกวาดล้างวิญญาณยุทธ์สิบปีไปจนเกลี้ยงทั้งภูเขาเลยทีเดียว
ถังซานเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึงว่า ข้าเพิ่งจะบอกไปว่าหญ้าเงินครามของข้านั้นมีคุณสมบัติภูมิคุ้มกันไฟ แต่ที่เจ้าใช้เพลิงพิโรธแผดเผานภาทำลายวิญญาณยุทธ์ของข้าจนย่อยยับแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน
กู่เย่ว่น่าเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า ข้าบอกว่าอยากจะประลองฝีมือกับเจ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แล้วไอ้ดาราสวรรค์ระเบิดพิภพของเจ้านี่มันคืออะไรกันแน่
เฉินฉางเฟิงได้แต่ตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ว่า มันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ นอกจากมหาเวทพวกนี้แล้ว ข้าก็ไม่รู้จักทักษะอื่นใดอีกเลย