คำสาปหวนคืน เด็กน้อยผู้เป็นที่รักของพระเจ้า

[ไม่มีความสัมพันธ์เชิงคนรัก + ห้าสหายหน้าร้อน + มิตรภาพ/ครอบครัว/เรื่องลี้ลับ + การบ้าน + มีข้อบกพร่องทางตรรกะ + คำเตือน: ตัวละครอาจหลุดคาร์]
ในฐานะหลานสาวของยากามิจิ มาซามิจิ น้องสาวของแพนด้า และ "นักไสยเวททางจิตวิญญาณ" อันดับหนึ่งในโลกแห่งคุณไสย เดิมทีหมิงเจิ้งเพียงต้องการใช้มรดกของพ่อแม่เพื่อสานฝันการเป็น "นักชิมที่ออกเดินทางไปทั่วโลก" และใช้ทักษะทางจิตวิญญาณของเธอคอยดูแลส่งวิญญาณผู้ล่วงลับอย่างจริงใจ (เพราะถึงอย่างไรคนตายก็ไม่พูดมากนัก)
แต่เมื่อเธอต้องเข้าไปพัวพันกับกระดานหมากรุกที่ดำเนินมานับพันปี และพบว่า "เด็กเจ้าปัญหา" ทั้งสามคนอย่าง โกโจ ซาโตรุ, เกะโท สุงุรุ และอิเออิริ โชโกะ กำลังมุ่งหน้าไปสู่จุดจบที่แสนเศร้า เธอก็พลันตระหนักได้ว่า—ความปรารถนาที่ "แสนธรรมดาและสมบูรณ์แข็งแรง" ในคำสั่งเสียของพ่อแม่นั้น แท้จริงแล้วคือ "การทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคนที่จะมาทำให้ลูกไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างธรรมดาได้"
ในภาพนิมิตเตือนภัย วันที่โกโจ ซาโตรุ ถูกสุคุนะตัดขาดครึ่งท่อน หมิงเจิ้งรู้สึกเกลียดเป็นครั้งแรกที่สิ่งที่เธอมองเห็นผ่านพลังจิตไม่ใช่เรื่องตลกแต่เป็นความสิ้นหวัง ยามที่อุดมการณ์ของเกะโท สุงุรุ ย้อมถนนจนชุ่มไปด้วยเลือด เธอก็ระลึกถึงลูกอมที่เขาเคยให้เธอ มันช่างหวานเสียจนเธอสาบานกับตัวเองว่า "จะไม่มีวันยอมให้ความอ่อนโยนนี้ต้องเน่าเฟะ" และภาพด้านข้างของอิเออิริ โชโกะ ในห้องพยาบาลที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่และความเหนื่อยล้า ก็เปรียบเสมือนหนามที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอ
"สิ่งที่เรียกว่าการหลบหนีจากความเป็นจริง ก็เป็นเพียงความกลัวที่ว่าคนที่คุณแคร์จะกลายเป็นจุดอ่อนของคุณ"
ดังนั้นเธอจึงสวม "หน้ากากนัวสิบสองเทพ" ใช้พลังแห่งทวยเทพฉีกกระชากบทละครแห่งโชคชะตาให้ขาดสะบั้น
มันไม่ใช่การกอบกู้โลก แต่เพียงเพื่อให้ได้เห็นโกโจ ซาโตรุ หัวเราะอย่างโอหังอีกครั้ง ได้ยินเกะโท สุงุรุ พูดว่า "เจอกันพรุ่งนี้นะ" อีกสักหน และช่วยให้โชโกะกำจัดรอยคล้ำใต้ตาที่น่ารำคาญเหล่านั้นไปให้พ้นเสียที
ถ้าพบเห็นข้อผิดพลาดหรือแปลผิดโปรดคอมเม้น/แจ้งให้ทราบจะรีบแก้ได้ทันทีเลยน่ะครับ (^_^)
รวมผลงานแปลอื่นๆ
หากชอบผลงานการแปลอย่าลืมให้คะแนนด้วยนะครับ ขอบพระคุณมากๆๆๆๆครับ
*หากอ่านตอนถัดไปแล้วข้ามตอนให้ทำการเลือกตอนืี่ต้องการที่หน้านิยายได้เลยครับ*