เวทมนตร์แห่งฮอกวอตส์คือความยุติธรรม

ระดับของเวทมนตร์เป็นตัวกำหนดความภักดีต่อความยุติธรรม “ความจริงอยู่ที่ความแตกต่างของเวทมนตร์ ประวัติศาสตร์คือบทเพลงที่เขียนโดยผู้รอดชีวิต” โอเวน แครอท มองไปยังโวลเดอมอร์ตและเหล่าผู้เสพความตายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “พวกเจ้าเสียงดังกว่าสายลม จงเต้นรำไปกับสายลมเถิด สายลมอันไม่มีที่สิ้นสุด” เมื่อเห็นโวลเดอมอร์ตและเหล่าผู้เสพความตายถูกพัดปลิวไปในอากาศด้วยพายุทอร์นาโดอันทรงพลัง ฮอกวอตส์ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอย่างน่าขนลุก มีเพียงตอนที่พ่อมดหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสือขณะเดินหายไปเท่านั้นที่ใครบางคนถอนหายใจโล่งอกเบาๆ “ฉันรู้แล้ว แม้แต่โวลเดอมอร์ตก็ไม่สามารถฝ่าฝืนกฎของโอเวนได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะถูกลงโทษด้วย” มิสเตอร์วีสลีย์ ผู้ซึ่งประสงค์จะขอไม่เปิดเผยชื่อ มองดูผู้คนที่หมุนวนอยู่ในสายลม สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก...