ฉันคือแสงจันทร์สีขาวชั่วชีวิตของจิ่งหลิว

วิญญาณที่โดดเดี่ยวต้องเดินทางไกลเพียงใด จึงจะไปถึงจุดหมายปลายทาง?
...
คุณคือดาวศิริอุสผู้เหนี่ยวรั้งคันศรด้วยแรงโน้มถ่วง ผู้ทรยศต่อเด็กสาวผู้ชี้กระบี่ไปยังดวงจันทร์ และหันหลังให้แก่เส้นทางของกองกำลังรักษาการณ์ที่ไม่มีวันหวนกลับ
“ฉันชื่อจิ่งหลิว อัศวินเมฆาแห่งชางเฉิง… นับแต่นี้ไป… เจ้าคือคนถือกระบี่ของฉัน”
“รับกิ่งจันทร์นี้ไว้… ไม่ว่าใครในพวกเราจะรอดชีวิต… โปรดปลูกมัน แล้วถ้าพวกเราตายหมดล่ะ? ถ้าอย่างนั้น… มันก็จะหยั่งรากและผลิบานบนกระดูกของเราเอง”
...
คุณคือจิ้งจอกสวรรค์ผู้ช่วยผู้คนให้พ้นจากความทุกข์ยากและภัยพิบัติ ผู้เผชิญกับชะตากรรมที่คนทั้งห้าต้องกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางด้วยตัวเอง และผู้เจริญรอยตามจิ้งจอกอัคคีดาราเพื่อผันเปลี่ยนลูกศรแสงแห่งโชคชะตา
"ด้วยใจหนึ่งเดียว ร่วมรักษาคำสัตย์ปฏิญาณนี้ และก้าวไปสู่ฝั่งฝันด้วยกันเถิด!"
"นั่นคือ... ฝั่งฝันที่ฉันไม่มีวันไปถึง... เพลงกระบี่คางามิ เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก!"
“แต่ฉันไม่อาจเลือกที่จะลืมได้… เพราะถ้าหากฉันลืมไปด้วยอีกคน เขาจะตายจากไปอย่างแท้จริง…”
"พาร่างของฉันและกระบี่เล่มนี้ไปยังส่วนลึกสุดของเฉียงซัง... เพื่อทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำ... มหาบุรุษ!"
...
ฉันคือเงากระบี่ผู้ต่อสู้กับความอยุติธรรม หล่อหลอมกระดูกมนุษย์ปุถุชนให้ถึงขีดสุด ปลดปล่อยอัสนีบาตแห่งการขัดขืน และเป็นผู้นำในการผลักดันโลกใบเก่าที่บ่มเพาะความทุกข์ยากให้พังทลายลง
"ชาวพังก์ลอร์ด... ไม่เชื่อในความยุติธรรมหรอก!"
"ท่านครับ... ฉันยังต้องชดใช้สิ่งใดอีก เพื่อแลกกับความยุติธรรมที่ท่านเคยสัญญาไว้?"
"การฆ่าแก... มันคือการผดุงความชอบธรรมอย่างที่สุดแล้ว... โลกที่สิ้นหวังเช่นนี้ ยังจำเป็นต้องมีการไถ่บาปไปเพื่ออะไร?"
"หากนี่คืออารยธรรมของพวกแก… ถ้าอย่างนั้นชาวพังก์ลอร์ด… จะแสดงศักดิ์ศรีแห่งความป่าเถื่อนให้พวกแกได้เห็นเอง!"
...
ฉันคือราชาองค์สุดท้ายแห่งป้อมปราการสีเทาสูงตระหง่านแห่งเอเดน
ฉันพ่ายแพ้ให้แก่ราชันแห่งการขยายพันธุ์ท่ามกลางสถานการณ์เฉียดตายนับสิบล้านครั้ง
ฉันคือผู้นำตระกูลผู้ปกป้องบ้านเกิดแห่งจักรกลในยามฤดูหนาวที่ดับสูญ
ฉันคือราชาแห่งการทรยศผู้ร่วงหล่นสู่ขุมนรก และมีชะตากรรมที่ต้องจุติลงมายังผืนโลก!