บอสตัวร้ายขอเปิดแผงลอยเอง!

ในห้วงแห่งการข้ามมิติสู่โลกคู่ขนาน หลินโจว พลันถูกผูกพันธะกับ ระบบสุ่มอาหาร โดยมิได้ตั้งใจ
ทุกสัปดาห์ ระบบจะกำหนด สถานที่สุ่ม รังสรรค์ เมนูสุ่ม และดึงดูด เหล่าลูกค้าที่แตกต่างกันไป
บางครา ซาลาเปานึ่งอุ่นร้อนก็ปรากฏ ณ ทางเข้าอุทยาน, โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับหอมกรุ่นถูกเสิร์ฟบนยอดเขาเสียดฟ้า, หรือแม้แต่ซานจาเคลือบน้ำตาลแสนหวานก็มาตั้งแผงอยู่หน้าประตูโรงเรียน
อาหารทุกจานล้วน เย้ายวนชวนลิ้มลองจนยากจะต้านทาน!
ทว่า... ในยามที่คลื่นมหาชนของเหล่านักชิมยังคงดื่มด่ำกับรสชาติอันโอชะจากแผงลอยปริศนานั้น...
"ให้ตายเถอะ! ไอ้เจ้าของร้านซาลาเปามันหายหัวไปไหน!"
"ข้าปีนเขามาตั้งแต่กลางดึก ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยนะเนี่ย! กลัวจะมาไม่ทันแค่โจ๊กชามเดียว! แล้วเจ้าของร้านก็เผ่นหนีไปแล้วรึ!"
"ไม่นะ! ซานจาเคลือบน้ำตาลของข้าอยู่ไหน! อากาศก็ดี๊ดี ไร้ลมไร้ฝน แต่ลูกข้าร้องไห้จ้าเพราะความอยากแท้ๆ! ไอ้คนขายซานจามันมุดหัวไปอยู่ไหนกัน!"
แต่แล้ว... เมื่อเหล่าผู้หิวโหยได้ล่วงรู้ความจริงว่า ไม่ว่าจะเป็นซาลาเปาหรือซานจาเคลือบน้ำตาล ล้วนมาจากฝีมือของเจ้าของร้านคนเดียวกัน! ทว่าตำแหน่งแผงลอยกลับไม่เคยหยุดนิ่ง และรายการอาหารก็ผลัดเปลี่ยนไปทุกครั้ง... หากแต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเดิมคือ ความโอชะที่ชวนให้ติดใจทุกคราไป!
เหล่าลูกค้าจึงพากันร้อนรนแทบคลั่ง
"เอาล่ะ! เอาล่ะ! เจ้าคิดจะเล่นงานพวกข้าใช่ไหม!"
"สวัสดีครับ ที่นี่สถานีโทรทัศน์ใช่ไหมครับ? ผมต้องการลงประกาศตามหาคนหาย... ต้องใช้งบประมาณเท่าไหร่ครับ?"