ระดับมหาจักรพรรดิอย่างผม ทำไมต้องมางานจบการศึกษาด้วย

"ฉันโหยหาคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ..."
— เจียงฮ่าว ผู้ก่อตั้งสำนักยุทธ์ฮ่าวเทียน วุฒิสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน จ้าวแห่งภัยพิบัติ ราชันผู้ไล่ตบเด็กใหม่แห่งสากลพิภพ และเทพเจ้าแห่งความโกลาหล
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหารคู่ต่อสู้เลเวลหนึ่งได้ในพริบตา! คุณได้รับ 1 แต้ม!]
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ สังหารคู่ต่อสู้เลเวลเก้าได้ในพริบตา! คุณได้รับ 3,000 แต้ม!]
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์บรรลุความสำเร็จการสังหารในพริบตาครบหนึ่งล้านครั้ง! ได้รับ กฎเกณฑ์แห่งมิติ!]
เจียงฮ่าวซึ่งบัดนี้ทะลุมิติมาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ชักนิ้วกลับมาด้วยความพึงพอใจ
เมื่อทอดสายตามองความผันผวนอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วผืนทะเลดาวอันไกลโพ้น เขาก็เผยรอยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยความเมตตาออกมา
"ฉันจะฉีกกระชากทะเลดาวแห่งนี้ให้ขาดสะบั้น!"
"แผงสถานะ ขอดูขีดจำกัดของแกหน่อยสิ!"
พรสวรรค์สู้คนอื่นไม่ได้งั้นเหรอ? ก็อัดแต้มเพิ่มเข้าไปสิ!
บอกว่าฉันยังเก่งไม่พองั้นสิ? งั้นก็ยัดแต้มเข้าไปอีก!
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เจียงฮ่าวก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกวิถียุทธ์ขั้นสูงด้วยทางลัดแบบติดจรวด
ในขณะที่คนรุ่นราวคราวเดียวกันยังคงก้มหน้าก้มตาฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและต้องลิ้มรสความยากลำบากของการฝึกยุทธ์...
เจียงฮ่าวกลับก้าวกระโดดข้ามขั้นสุดท้าย และเคลียร์เส้นทางทั้งหมดได้แบบสปีดรัน!
ณ งานประลองหน้าใหม่ระดับโลก เหล่าอัจฉริยะจากทั่วทุกมุมโลกต่างพากันเหม่อมองเจียงฮ่าวที่นั่งสง่าอยู่บนเก้าอี้ของวุฒิสมาชิกด้วยสายตาว่างเปล่า
"คุณเป็นถึงวุฒิสมาชิกแล้ว ยังจะมาลงแข่งในรายการของเด็กใหม่อีกงั้นเหรอ?"