ผมเป็นนักสลักลาย จะพกมีดติดตัวก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่

เรื่องย่อ
[พระเอกสายโหด + นางเอกคนเดียว + ตำนานเทพเจ้า + ไม่ใช่แนวเก็บเลเวลฮาเฮ + ไม่มีระบบโกงเวอร์ นักเขียนหน้าใหม่ โปรดใช้วิจารณญาณ]
หลายร้อยปีก่อน โลกสั่นสะเทือนด้วยพลังจากห้วงลึกของจักรวาล พลังปราณฟื้นคืนชีพขึ้นมา
ทว่าทุกอย่างไม่ได้สวยงามอย่างที่ผู้คนวาดฝัน
พลังปราณนั้นแฝงไว้ด้วยพลังประหลาดที่ทำให้ซากศพของสรรพสัตว์ฟื้นคืนชีพและกลายสภาพเป็นกูล
และเหนือกว่าเหล่ามารซากศพ ยังมีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดำรงอยู่...
ไม่มีวิชาบำเพ็ญเซียนโบราณ ไม่มีพลังวิเศษตื่นขึ้นอย่างในตำนาน
แต่ภายในพลังปราณนั้น กลับมีไอปราณภูตปะปนอยู่...
และนั่นคือจุดกำเนิดของ... ลวดลายธรรม
บางคนแบกลวดลายขุนเขาไว้บนหลัง สามารถเคลื่อนภูผาพลิกสมุทร สยบความโกลาหล
บางคนครอบครองลวดลายสายธารและทะเลสาบ เพียงสะบัดมือก็ทำให้แม่น้ำไหลย้อนกลับได้...
กระบวนการเหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยอาชีพพิเศษเพื่อช่วยเหลือผู้บำเพ็ญลวดลายธรรม ในการแก้ไขและสลักลวดลายอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ลวดลายของพวกเขาสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น และทรงพลังยิ่งกว่าเดิม...
อาชีพนี้เรียกขานกันว่า นักสลักลาย
————
หลังจากสวีเซินพบมีดสั้นสีดำเล่มเล็กในท่อระบายน้ำ เส้นทางชีวิตของเขาก็เบี่ยงเบนไปอย่างเงียบเชียบ...
[แต้มการสลัก +100...]
"ฉันไม่เคยเห็นนักสลักลายคนไหนใช้เครื่องมือแบบนี้มาก่อนเลย"
"โดนบาดแบบนั้นจะเป็นบาดทะยักไหมเนี่ย?"
"นายเป็นนักสลักลายไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต่อยกูลตายในหมัดเดียวได้ล่ะ?"
ผมชื่อสวีเซิน
คติประจำใจของผมคือต้องกำจัดภัยคุกคามก่อน ใช่ไหมล่ะ?
อีกอย่าง โลกนี้มันวุ่นวายจะตายไป ผมที่เป็นแค่นักสลักลายจะพกมีดติดตัวไว้บ้าง มันผิดตรงไหน?
"ผมยอมฆ่าไอ้พวกกูลพวกนี้ ดีกว่าต้องมานั่งสลักลวดลายธรรมให้พวกมันซะอีก!"