หลังลงจากเขา ข้ากลายเป็นลูกรักของบิ๊กบอสทั้งห้า

พระน้อยที่อาจารย์รับมาเลี้ยงมีอายุห้าขวบแล้ว และถึงเวลาที่เขาจะต้องลงจากภูเขาเพื่อตามหาพ่อของเขา
พระน้อยโอบกอดลูกหมาป่าตัวน้อยอย่างอ่อนโยน วิ่งด้วยขาสั้นๆ ของตนไปกอดขาที่ยาวของพ่อ และร้องเสียงใสเบาๆ
"พ่อ!"
เหล่าหัวหน้าใหญ่ทั้งห้าต่างตกใจเมื่อรู้ว่ามีคุณพ่อ!
ตอนที่รวนรวนได้พบกับพ่อของเธอเป็นครั้งแรก:
คุณพ่อคนที่ 1 ไม่แยแส “เด็กๆ นี่แหละตัวปัญหาที่สุด”
พ่อคนที่ 2 พูดด้วยความดูถูกว่า “ล้อเล่นน่า ฉันมีแฟนคลับมากมายที่ชอบฉัน ฉันจะไปสนใจเกี๊ยวน้อย ๆ นี่หรอก”
คุณพ่อคนที่ 3 ถือเกี๊ยวชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาพลางพูดว่า “เพื่อนร่วมชั้น เธอจำผิดคนแล้ว กลับไปทำการบ้านเถอะ”
พ่อคนที่ 4 คาบซิการ์ไว้ในปากพลางเลิกคิ้วขึ้น “แตะต้องเครื่องกระเบื้องเหรอ?”
คุณพ่อหมายเลข 5 ดูงงๆ เล็กน้อย แล้วถามว่า "ผมมีลูกสาวเหรอครับ?"
หลังจากใช้เวลาอยู่กับรวนรวนสองสามวัน พ่อๆ ก็หอมอบอวลจริงๆ…
“นี่ลูกสาวฉัน อย่ามาแย่งมันไปจากฉัน!”
จากนี้ไป…
บรรดาผู้มีอำนาจทั้งห้าคนต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อสิทธิ์ในการดูแลบุตรอย่างผ่อนปรนมาโดยตลอดทุกวัน
เจียงจินเฉิงมองเกี๊ยวนุ่มๆ อย่างกระหาย “…แล้วฉันล่ะ?”
พ่อทั้งห้าคนจ้องมองชายเหม็นเน่าคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ชายคนนั้นกำลังลักพาตัวลูกสาวของพวกเขาไป!
“ไปให้พ้น!”