บ้าไปแล้วหรือ จอมสังหารล้างแคว้นแบบนี้ เจ้ากล้าเรียกว่าผู้กอบกู้

ข้าเคยเป็นอดีตรัชทายาทผู้ล่มแคว้น ถูกนับร้อยอาณาจักรร่วมกันตามล่าและลงทัณฑ์ ชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วหล้า ต้องทนรับโทษทัณฑ์ “มารแส้ร้อยแคว้น” จนแทบไม่เหลือความเป็นคน
ในคุกหลวง ยอดคนชั่วช้าไร้ผู้เทียมทานได้ถ่ายทอดพลังวัตรทั้งชีวิตให้ข้า เพียงหวังให้ข้าเข้าใจคำว่า “สรรพชีวิตล้วนเท่าเทียม”
หลังออกจากคุก ข้าก็เสียสติไปแล้ว
บางครั้งข้ามีสติ แจ่มชัดพอจะจำได้ว่าตนเองมีบาปหนักหนาเพียงใด
บางครั้งข้าก็คลุ้มคลั่ง จนทนเห็นใต้หล้าทนทุกข์ไม่ได้แม้แต่น้อย
นับแต่นั้น โลกอันวุ่นวายนี้จึงมีคนบ้าเพิ่มขึ้นมาอีกผู้หนึ่ง
แคว้นจิ้นหนานเกิดกบฏภายใน ข้าเพียงคนเดียวก็สะกดกองทัพทั้งกองไว้ได้
สองแคว้นเปิดศึกกัน ข้าใช้มือเปล่าชิงธงแม่ทัพกลางสนามรบ
พวกเขาด่าว่าข้าบ้าคลั่ง หวาดกลัวพลังยุทธ์ของข้า แต่กลับไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่ข้าช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง เลือดคั่งในสมองของข้าก็ยิ่งลึกลงอีกส่วน
จนกระทั่งวันหนึ่ง องค์หญิงแห่งแคว้นเซียงมู่ใช้เข็มทองฝังรักษาให้ข้า แล้วเอ่ยถามเสียงเบาว่า
“เจ้าชดใช้บาปถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วอยากขอตาย หรืออยากมีชีวิตอยู่กันแน่?”
ข้าเงยหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอย
ที่แท้เส้นทางเมตตาผู้คนของข้า เริ่มต้นจากบาปมหันต์ท่วมฟ้า และสิ้นสุดลงด้วยความบ้าคลั่งครั้งหนึ่ง