ช้าก่อนสหายเซียน มารับฝ่ามือข้าไปซะดีๆ

(การดำเนินเรื่องในช่วงแรกอาจจะช้าไปสักหน่อย แต่จะยิ่งเข้มข้นและสนุกขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป ทักษะด้านค่ายกลจะไม่ได้เก่งกาจทะลุปรอทในคราวเดียว แต่จะค่อยๆ เผยออกมาทีละน้อยตามพล็อตเรื่อง การสร้างโลก ของนิยายเรื่องนี้ยิ่งใหญ่มากและมีการก้าวกระโดดของเรื่องราวอยู่หลายจุด)
เมื่อทะลุมิติมายังโลกแห่งการฝึกตน 'หลิงเทียน' ได้ปลุกมิติส่วนตัวของเขาขึ้นมา ซึ่งเวลาหนึ่งปีในโลกภายนอก เทียบเท่ากับเวลาถึงหนึ่งร้อยปีในมิติของเขา
ด้วยมิติที่สามารถเร่งเวลาได้ถึงร้อยเท่า หลิงเทียนจึงปลูกสมุนไพรเทวะระดับเก้านับไม่ถ้วน ทว่าเขาเพียงแค่อยากเป็นคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
ในขณะที่คนอื่นๆ ต่อสู้กันแทบเป็นแทบตายเพื่อแย่งชิงโอสถวิเศษเพียงเม็ดเดียว หลิงเทียนกลับกินสมุนไพรวิญญาณอายุพันปีราวกับกำลังกินผัดหัวไชเท้า; ในขณะที่คนอื่นๆ ตามหาสมุนไพรเทวะที่สูญพันธุ์ไปแล้วอย่างเอาเป็นเอาตาย หลิงเทียนกลับถอนพวกมันทิ้งออกจากแปลงราวกับเป็นแค่เศษวัชพืช
เขาออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้าพร้อมกับ 'ว่างไฉ' สุนัขพันทางของเขา โดยหวังเพียงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและยืนยาว
จนกระทั่งเขาบังเอิญหลงเข้าไปในสุสานโบราณ แก้โจทย์คณิตศาสตร์ขั้นสูงบนกำแพงได้สำเร็จ และทำลายสามัญสำนึกของโลกแห่งการฝึกตนไปจนหมดสิ้น...
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ชายชราทั้งสอง...