ท่านอาจารย์ตั้งครรภ์ แล้วมันเกี่ยวอันใดกับตัวร้ายอย่างข้า

ลู่ชวนได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในโลกของนิยายแฟนตาซี และยังคงเป็นศิษย์พี่ใหญ่ตัวร้ายที่มีชะตากรรมต้องถูกตัวเอกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าเช่นเดิม
ในชาติภพก่อนๆ เขาตั้งใจปฏิบัติตามบทบาทอย่างเคร่งครัด ทว่ากลับต้องตายอย่างอนาถยิ่งกว่าเดิมในทุกครั้งที่กลับชาติมาเกิด
ในชาตินี้ ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า ข้าขอยอมแพ้แล้ว!
พวกเขาลักพาตัวลั่วชิงเฉิง หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งสำนักลั่วอวิ๋นมางั้นหรือ
เขานั่งทรุดตัวลงในถ้ำ พลางหาวหวอด "ลั่วชิงเฉิง เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ หากข้าบอกว่าข้าลักพาตัวมาผิดคน"
ภายในใจเขาลอบบ่นว่าลั่วชิงเฉิงนั้นเป็นตัวปัญหา และเขาควรจะอยู่ห่างจากนางให้มากที่สุด เขาอยากจะรอให้เย่เฉินบรรลุวิถีเซียนขึ้นสวรรค์ไปเสียที เพื่อที่เขาจะได้กลับไปยังดาวสีน้ำเงินและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างพระเอกและนางเอกอีกต่อไป
หลังจากได้ยินเสียงในใจของเขา ลั่วชิงเฉิงก็ด่าทอว่าเขาเป็นสวะและเลวทรามยิ่งกว่าเดรัจฉาน
ลู่ชวนถึงกับตะลึงงัน บทพูดของนางผิดเพี้ยนไป สีหน้าของนางก็ไม่ถูกต้อง— "พี่สาว ได้โปรดอย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ข้าเลย..."
จากนั้นเขาก็ค้นพบว่า ภาพลักษณ์ของตัวละครหญิงทั้งหมดได้พังทลายลงเสียแล้ว
ศิษย์น้องหญิงที่ควรจะเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ กลับลอบเข้ามาในห้องของเขาในยามดึกดื่น "ศิษย์พี่ ข้าเจ็บหน้าอกเหลือเกิน"
ลู่ชวนตอบกลับไปว่า "เจ็บหน้าอกงั้นหรือ ให้ข้าช่วยนวดให้ดีหรือไม่"
องค์หญิงจิ้งจอกน้อยเมื่อเห็นเขา ก็กระดิกหางไปมาแล้วเอ่ยว่า "พี่ชายใหญ่แม้จะดูดุร้าย แต่แท้จริงแล้วกำลังเป็นห่วงหลิงเอ๋อร์อยู่ใช่หรือไม่"
นักรบหญิงผู้แสนเย็นชา ซึ่งควรจะสังหารเขาด้วยการตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว กลับประกาศก้องต่อหน้าธารกำนัลว่า "ลู่ชวนคือคนของข้า ผู้ใดกล้าแตะต้องเขา"
ลู่ชวนเฝ้ามองดูเนื้อเรื่องที่ค่อยๆ พังทลายลง พลางกุมขมับแล้วร้องโอดครวญ "แย่แล้ว ข้าต้องมาเจอกับพวกสติฟั่นเฟือนหรือนี่!"
"ข้าก็แค่ต้องการจะไหลไปตามน้ำและดำเนินเรื่องราวที่เหลือให้จบ พวกเจ้าช่วยทำตัวให้เป็นปกติกันหน่อยไม่ได้หรือ..."
"ผู้ถูกเลือกแห่งชะตากรรมในสวรรค์ชั้นฟ้าและหมื่นโลกภพนั้น มีมากมายดั่งฝูงปลาหลีฮื้อที่ว่ายข้ามแม่น้ำ"
"สิ่งที่เรียกว่าชะตากรรม ก็เป็นเพียงแค่เครื่องสังเวยเท่านั้น"