เป็นอมตะก่อน ค่อยฝึกเซียน

จำไม่ได้แล้วว่ามีคนพูดประโยคนี้กับสวี่มู่มากี่คนแล้ว
เขาเดินไปตามคันนา มองดูสมุนไพรวิญญาณในแปลงที่กำลังเจริญงอกงามด้วยความพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
"ขี่กระบี่เหินนภา ท่องไปทั่วหล้าอย่างเสรี! การฝึกตนก็เพื่ออิสรภาพ! ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งมีอิสระ ดังนั้นต้องทะลวงระดับอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อจะได้ท่องไปในฟ้าดินอย่างไร้พันธนาการ!"
ศิษย์พี่ผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยานในวันวาน บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษดินเถ้ากระดูกไปเสียแล้ว
"ชีวิตที่แสนจะจืดชืด ไม่มีทางเทียบได้กับความเจิดจรัสของอัจฉริยะหรอก! ข้ายอมร่วงหล่นดั่งดาวตก ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองตายไปโดยไม่มีใครจดจำ!"
อัจฉริยะมรรคากระบี่ผู้มุ่งมั่นไขว่คว้าความเป็นหนึ่งผู้นั้น ก็ได้ร่วงหล่นลงมาอย่างห้าวหาญสมดั่งใจปรารถนาจริงๆ
อัจฉริยะงั้นหรือ ทุกยุคทุกสมัยมักจะโผล่กันขึ้นมาเป็นดอกเห็ด สวี่มู่เคยเห็นพวกมันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ทำเอาประทับใจไม่รู้ลืมเลยเชียวล่ะ
เขาเฝ้ามองเหล่าอัจฉริยะเปล่งประกาย เฝ้ามองพวกมันร่วงหล่นดับสูญ เฝ้ามองผู้คนนับไม่ถ้วนยอมตายดาหน้ากันเข้ามาเพียงเพื่อไขว่คว้าบางสิ่ง แย่งชิงทรัพยากรการฝึกตนกันจนหัวร้างข้างแตก
เขาไม่เคยใส่ใจ ได้แต่ทำไร่ไถนาและฝึกตนไปวันๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ผู้คนก็เพิ่งรู้ตัว ว่าเหนือคำว่าอัจฉริยะที่พวกมันเชิดชู มักจะมีชื่อๆ หนึ่งแขวนค้ำคออยู่มาตลอด
"ไอ้ที่เรียกว่าขั้นหลอมปราณอายุหลายร้อยปี ระดับสร้างฐานอายุหลักพันปี ระดับแก่นทองคำอายุหลายพันปี ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าอัจฉริยะโว้ย!
แกเล่นไปรังแกพวกขั้นหลอมปราณอายุไม่กี่สิบปี ระดับสร้างฐานอายุร้อยกว่าปี แล้วก็ระดับแก่นทองคำอายุไม่ถึงสองร้อยปี ไอ้แก่เอ๊ย แกไม่อายหน้าบ้างหรือไงวะ"