อีกาอมตะ

เสียงอีกาก้องระฆังขวัญในราตรีอันเยือกแข็ง ดรุณน้อยย่ำบาทสู่มรรคาเซียน
หานอวี๋ขดกายสิ้นแรงอยู่ ณ มุมลานบ้านร้าง ลมหายใจรวยรินเจียนอยู่เจียนตาย
ทว่ายามเมื่อวิหคทมิฬตัวนั้นโผบินลงมาเกาะกุมกุมไหล่—
「ไอ้หนู... ส่งมอบของวิเศษมา แล้วปู่เต้าจะถ่ายทอดวิชาให้แก่เจ้า」
นักพรตเฒ่าในชุดคลุมทมิฬเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่า
หานอวี๋ยอมส่งมอบสิ่งของแทนใจสืบทอดของตระกูลเพื่อแลกเปลี่ยน
ทว่าภายในอุ้งมือกลับลอบคัดลอกรังสรรค์ของวิเศษชิ้นที่สองขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
นับแต่นั้นเป็นต้นมา บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรของเขาพลันบังเกิดกฎเหล็กขึ้นหนึ่งข้อ:
"สิ่งใดที่ข้าได้สัมผัส สิ่งนั้นย่อมตกเป็นของข้า!"