แม่นางเซียน โปรดฟังข้าอธิบายก่อน

ก่อนเข้าสำนักเทียนซวี่ ข้าคิดมาตลอดว่าการบำเพ็ญเพียรคือการปราบปีศาจผดุงคุณธรรม กอดกระบี่ชิงเฟิงยาวสามฉื่อท่องยุทธภพ บรรลุมรรคาสู่วิถีอมตะ แก้แค้นทดแทนบุญคุณอย่างสุดเหวี่ยง
แต่พอได้เข้ามาอยู่ในเทียนซวี่ ข้ากลับพบว่าศิษย์ร่วมสำนักแต่ละคนล้วนเป็นสุดยอดตัวตึง พวกผู้อาวุโสก็เป็นถึงปรมาจารย์จอมปั่น นี่จุดสูงสุดของวงการผู้ฝึกตนคือความกาวอย่างนั้นเรอะ
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ
ท่านอาจารย์ผู้แสนเย็นชาภายนอกดูเหมือนผู้ละทิ้งกิเลส แต่ลับหลังกลับชอบใช้วิธีแปลกประหลาดสารพัดมาทดสอบสภาวะจิตใจของข้าอยู่เรื่อย
ศิษย์พี่หญิงใหญ่จอมซึนเดเระปากก็เอาแต่บ่นว่าจะอัดข้าให้ยับ แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ชอบมาคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ แถมยังมาหาว่าข้าเล่นตุกติกไม่รู้จักธรรมเนียมจอมยุทธ์อีกต่างหาก
ศิษย์พี่หญิงรองผู้แสนซื่อบื้อก็มีฝีมือทำอาหารที่ชวนให้น้ำตาไหล แต่เวลาดึงเข้ามากอดกลับทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่มสุดๆ
ส่วนตัวข้าน่ะเหรอ
ก็แค่เอาไอเดียหลุดโลกกับความตื่นตาตื่นใจระดับร้อยล้านมามอบให้สำนักเท่านั้นเอง พวกเขาไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณนะ ยังมาโยนบาปว่าที่ภาพลักษณ์ของสำนักมันพังพินาศป่นปี้แบบนี้เป็นความผิดของข้าคนเดียวซะงั้น
เห้อ ศิษย์ร่วมสำนักรุ่นนี้รับมือยากจริงๆ...