อาจารย์ขี้เกียจ แต่ศิษย์โคตรเทพ

มู่สือเย่ว์ต้องเผชิญกับวิบากกรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสองชาติภพ จนในที่สุดนางก็ถูกอัสนีบาตฟาดใส่ขณะกำลังก้าวข้ามทัณฑ์สวรรค์
ทว่านางกลับได้กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้งในฐานะเจ้าสำนักตัวน้อยแห่งสำนักหมื่นลี้ลี้ลับ แม้ว่าสำนักแห่งนี้จะยากจนข้นแค้นเพียงใด แต่เหล่าลูกศิษย์ทั้งหกคนของนางกลับรูปร่างหน้าตาหล่อเหลางดงาม เสียงไพเราะเสนาะหู แถมยังขยันขันแข็งทำงานเก่งจนนางพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
นางคอยชี้แนะให้เหล่าลูกศิษย์ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างพากเพียร คนหนึ่งให้ปรุงโอสถ อีกคนให้ตีตราศาสตรา และอีกคนให้เขียนยันต์มนตรา
ส่วนตัวนางนั้นเพียงแค่ใช้ชีวิตเกียจคร้านไปวัน ๆ ปลูกผักสวนครัว เลี้ยงไม้ดอกไม้ประดับ และคอยลูบหัวสัตว์อสูรตัวน้อยของนาง ชีวิตช่างดำเนินไปอย่างสุขสบายและผ่อนคลายเหลือเกิน
หลายปีต่อมา
เมื่อมองไปยังศิษย์พี่ใหญ่ที่ตะโกนก้องว่า "ดวงชะตาของข้า ข้าเป็นผู้กำหนดหาใช่สวรรค์" ในขณะที่กำลังใช้กระบี่วิญญาณคู่กายหั่นเนื้อย่างเสียบไม้ ศิษย์น้องสามที่ใช้มือข้างหนึ่งเหวี่ยงค้อนตีเหล็กและอีกข้างหนึ่งขยี้คนพาลจนแหลกลาญ ศิษย์น้องสี่ผู้มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตาแต่กลับขว้างยันต์ระเบิดปลิดชีพออกไปอย่างไม่ลังเล ศิษย์น้องห้าผู้ซื่อบื้อที่ดูเหมือนรังแกง่ายแต่กลับทำให้ศัตรูลุกไหม้เป็นไฟได้เอง และศิษย์น้องเล็กผู้เอาแต่ใจที่ร่ำรวยล้นฟ้าจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์
พอมองกลับมาที่ท่านอาจารย์ นางกลับกำลังนั่งกินดื่มอย่างสำราญใจโดยมีเหล่าสัตว์อสูรห้อมล้อมรอบกาย
ศิษย์คนที่สองผู้ซึ่งกลับชาติมาเกิดใหม่และตั้งมั่นจะกอบกู้สำนักให้รอดพ้นจากหายนะ ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันในขณะที่มือยังกำยาพิษเอาไว้แน่น
ในชาติปางก่อนพวกเขาทั้งหมดไม่ได้ตายกันไปหมดแล้วหรอกหรือ แล้วเหตุใดในชาตินี้สำนักของพวกเขาถึงกลายเป็นสำนักอันดับหนึ่งของแผ่นดินไปได้